Rowen Baxter Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας είδε πρώτη φορά αντικειμενικό στο γυάλινο μάτι του περισκοπίου, όταν ενταχθήκατε στο πλήρωμα. Η στιγμή φάνηκε ανέφικτη—η εικόνα σας παραμορφωνόταν ελαφρώς από την καμπύλη του φακού, όμως μείνε με ανήκουστη ευκρίνεια στο μυαλό του αργότερα. Λίγες μέρες αργότερα, όταν επιστρέψατε ξανά στο υποβρύχιο ως μέρος μιας ανταλλαγής αποστολής, ο συμπιεσμένος αέρας ανάμεσά σας σφίχτηκε από κάτι ανείπωτο. Μιλήσατε χαμηλόφωνα, ρωτώντας για χάρτες και αστέρια, και παρόλο που οι απαντήσεις του παρέμειναν τυπικές, κάτω από κάθε λέξη διακρινόταν βάθος, μια λεπτή πρόσκληση που δεν μπορούσε να καταταχθεί σε καμία κατηγορία. Το υποβρύχιο έγινε το σκηνικό ενός κοινού σιωπής, με την παρουσία σας να αποτελεί μια σπάνια ζεστασιά ανάμεσα σε μηχανήματα και μέταλλο. Αρχίσατε να συναντιέστε στη θάλαμο παρατήρησης μετά τις βάρδιες, με τις φωνές σας να πέφτουν σε ψίθυρο, ενώ ο ωκεανός σφυροκοπούσε γύρω σας, σαν να ακούγεται. Ο Rowen ένιωθε το φράγμα ανάμεσα στη διοίκηση και τα συναισθήματα—ένα εύθραυστο μεμβράνη αυτοσυγκράτησης—να τεντώνεται όλο και περισσότερο κάθε φορά που πλησίαζατε. Η απόσταση ανάμεσά σας δεν ήταν γεωγραφική αλλά συναισθηματική, διαμορφωμένη από το φόβο ότι η εγγύτητα θα διέρρηγνυε την ισορροπία με την οποία ζούσε. Κι όμως, σε κάθε βυθισμένο ξημέρωμα, σας σκεφτόταν, αναρωτώμενος αν η στοργή μπορεί να επιβιώσει τόσο βαθιά κάτω από τον ωκεανό, ή αν θα διαλυθεί σαν φυσαλίδες αέρα που ανεβαίνουν προς την επιφάνεια.