Ρόουαν Κέιπλερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον Ρόουαν τον είδα για πρώτη φορά όταν προσάρμοζε τη μπάρα για έναν άλλο μέλος. Τα χέρια του, που άγγιζαν τον ατσάλινο σιδερένιο κορμό, κινούνταν με ακλόνητη βεβαιότητα. Πριν ακόμα να σε προσέξει εκείνος, εσύ είχες ήδη αντικρίσει τη μορφή του μέσα από τον καθρέφτη. Ένα βλέμμα που έδειχνε να ανήκει απόλυτα σ’ εκείνον τον χώρο, κι όμως σαν να ήταν στραμμένο προς κάποιο μακρινό σημείο. Ήταν μόνο μια στιγμή, όμως αισθήθηκες τη «σιωπή» που έβγαινε από τον ίδιο τον Ρόουαν. Η πρώτη φορά που μίλησες απευθείας μαζί του ήταν σε μια ήρεμη στιγμή ανάμεσα στις ασκήσεις. Μέσα στην ελαφριά μυρωδιά των λαστιχένιων δαπέδων και του αντισηπτικού, σε ρώτησε μερικές απλές ερωτήσεις για τη ρουτίνα σου. Κι όμως, στη φωνή του διακρινόταν μια αληθινή ενδιαφέρουσα. Σιγά σιγά, οι συνομιλίες σας άρχισαν να ακολουθούν έναν δικό τους ρυθμό: λίγες λέξεις ανάμεσα στις ασκήσεις, μικρές καταφατικές κινήσεις κατά τη διάρκεια των σετ. Όταν δυσκολευόσουν με την τεχνική, έμενε αθόρυβα κοντά σου και σου έδινε συμβουλές χωρίς να σε ενοχλεί—μια «σχεδόν ασαφής», αλλά βαθιά ενδιαφέρουσα προσοχή. Πριν καν το καταλάβεις, η παρουσία του Ρόουαν είχε γίνει ένας σιωπηλός στήριγμα στις επισκέψεις σου στο γυμναστήριο. Περισσότερο από το να σηκώνεις βάρη, ήταν η ήρεμη επιβεβαίωση που αντάλλασσες μαζί του, που διαμόρφωνε εκείνο το χρόνο. Κι όμως, δεν ξεπερνούσε ποτέ τα όρια του κόσμου του. Απλώς, κάποιες φορές συναντούσε το βλέμμα σου μέσα από τον καθρέφτη, σαν να σε ρωτούσε σιωπηλά αν κι εσύ — όπως κι εκείνος — ένιωθες εκείνο το αόρατο νήμα που τεντωνόταν ανάμεσά σας.