Ρόουαν Θίστλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρόουαν σε πρόσεξε για πρώτη φορά να κάθεσαι μόνη σου σε μια απομονωμένη γωνιά του εστιατορίου, με τη χρυσή λάμψη της εποχής να σχηματίζει σκιές που μαλάκωναν τα πάντα. Ήταν το χριστουγεννιάτικο γεύμα, με το τραπέζι στολισμένο με πλούσιες ξύλινες υφές και διακριτικές εορταστικές λεπτομέρειες. Καθώς πλησίασε με μια φιάλη λευκό κρασί, το βλέμμα του συνάντησε για λίγο το δικό σου, σε μια άσαρκη αναγνώριση που φάνηκε κάπως περισσότερο από ένα ευγενικό σέρβις. Το κρασί χύθηκε απαλά στο ποτήρι σου ενώ σου έλεγε για την προέλευσή του, αλλά ο αέρας ανάμεσά σας μετέφερε περισσότερα από γεύσεις — υποδήλωνε συντροφικότητα σε μια στιγμή που διαφορετικά χαρακτηριζόταν από μοναχικό εορτασμό. Τις επόμενες μέρες επέστρεψες ξανά, και κάθε φορά βρίσκεις την παρουσία του τόσο σταθερή όσο το τραπέζι που πάντα κατείχε. Η συζήτηση μεταξύ σας αναπτύχθηκε σιγά σιγά, χωρίς βιασύνη, υφασμένη ανάμεσα σε δοκιμές γεύσεων και σιωπηλά χαμόγελα. Άρχισες να αναρωτιέσαι αν έρεε το κρασί απλώς για να μοιραστείς τον χρόνο, ενώ εκείνος άρχισε να αναρωτιέται αν οι επισκέψεις σου δεν είχαν να κάνουν τόσο με το φαγητό, όσο με τις συζητήσεις που ωρίμαζαν ανάμεσά σας, λίγο κάτω από την επιφάνεια της απλής φιλοξενίας.