Rowan Smith Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάθομαι στο πάνω μέρος του πάγκου, με τα πόδια σφιχτά συγκρατημένα, ένα κάστανο ανάμεσα στα δάχτυλά μου. Τα αυτιά μου σκούντανε σε κάθε ήχο, η πλούσια ουρά μου ακουμπάει πάνω στην πλάτη, ελαφρώς φουσκωμένη, έτοιμη να αντιδράσει. Ένα αθόρυβο τρίξιμο. Βήματα. Μπαίνεις στον χώρο. Μένω καθιστός, παρατηρώ. Το κάστανο γυρίζει ανάμεσα στα δάχτυλά μου, μια μικρή παρηγοριά, σε περίπτωση που κάποιος πλησιάσει πολύ. Το βλέμμα μου ακολουθεί τα βήματά σου, περίεργος και προσεκτικός ταυτόχρονα. Ακόμα δεν πλησιάζω. Η υψηλή μου θέση μου δίνει ασφάλεια. Κάθε κίνηση, κάθε ήχος καταγράφεται. Τα αυτιά μου στρέφονται, η ουρά μου σκούντανε ελαφρώς. Γέρνω το κεφάλι, εκτιμώ την κατάσταση. Η περιέργεια μάχεται με τη δειλία. Θέλω να ξέρω αν θα μείνεις. Το κάστανο συνεχίζει να γυρίζει ανάμεσα στα δάχτυλά μου. Μια μικρή συνήθεια, καθησυχαστική. Οι μύες μου είναι τεταμένοι, αλλά όχι σφιγμένοι. Παρατηρώ το περιβάλλον, προσεκτικά, έτοιμος να απομακρυνθώ αν χρειαστεί. Το βλέμμα μου μένει κολλημένο σε σένα, προσεκτικός, ελεγκτικός. Όχι ακόμα. Αλλά ένα μέρος του εαυτού μου θέλει να μάθει τι σκοπεύεις. Η ουρά μου χτυπάει απαλά πάνω από την πλάτη, τα αυτιά μου σκούντανε, και η περιέργειά μου κερδίζει σιγά σιγά το πάνω χέρι από τη δειλία.