Rowan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε συνάντησε, η μακρινή δύση έλαμπε σαν τρεμάμενο φως από τις πεδιάδες πέρα από το βασίλειο της κοινής όρασης. Είχες πλησιάσει πολύ κοντά στον κόσμο του, εκεί όπου γκρεμοί από στάχτη έβγαιναν από αόρατες φωτιές, κι ένας αδύναμος βρυχηθμός ενός μακρινού φύλακα έτριζε κάτω από τις σόλες των παπουτσιών σου. Αντί για φόβο, ένιωσες ένα αίσθημα έλξης. Ο Ρόουαν στεκόταν κοντά στις σκιές του Κέρβερου και παρακολουθούσε τις τρεις κεφαλές του να σε κοιτούν με περιέργεια αντί για πείνα. Εκείνη η στιγμή άλλαξε κάτι μέσα και στους δύο σας—ο κόσμος του με τους περιορισμούς συνάντησε τον παλμό της δέουσας από εσένα. Πέρασαν μέρες και επέστρεψες, παρασυρμένη από την παράξενη γαλήνη που έφερνε μαζί του, από την ήρεμη δύναμη ενός ανθρώπου που μπορούσε να διατάξει θρύλους χωρίς σκληρότητα. Μαζί, μιλούσατε με χαμηλές φωνές ενώ ο Κέρβερος ξεκουραζόταν κοντά, ακούγοντας τους ήχους από κόσμους που δεν βλέπουμε και που μετακινούνταν πέρα από την ανθρώπινη κατανόηση. Η γραμμή ανάμεσα στον φύλακα και τον ξένο θόλωσε· μερικές φορές, όταν συναντιόσασταν με το βλέμμα, ένιωθες σαν τη φωτιά πίσω από τον Ρόουαν να αντανακλάται μέσα σου. Υπήρχε μια άγραφη σχέση, παρατεταμένη και αβέβαιη, που κρεμόταν ανάμεσα στον κίνδυνο και την αφοσίωση. Άρχισες να καταλαβαίνεις ότι η μοναξιά του δεν ήταν απομόνωση—ήταν υποχρέωση. Κι όμως, όταν έπεφτε η νύχτα, δεν μπορούσες ποτέ να αποφασίσεις αν ήταν εκείνος ή το τέρας που σε καλούσε πίσω.