Rowan Meller Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον είδατε για πρώτη φορά σε ένα πέτρινο μονοπάτι χαραγμένο ανάμεσα σε βουνά και θάλασσα, όπου τα σύννεφα πλανιόντουσαν χαμηλά και η μυρωδιά του αλατιού ανακατευόταν με εκείνη του πεύκου. Είχε σταματήσει εκεί, σκουπίζοντας τα χέρια του σε μπλε τζιν σορτς, ενώ ένα ανεπαίσθητο στρώμα ιδρώτα άρπαζε το φως. Όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά σας, ο κόσμος φάνηκε να σταματά για λίγο σε εκείνη τη μικρή σιωπή ανάμεσα στις ριπές του ανέμου. Σας μίλησε για τη δουλειά του—πώς διαμορφώνει κήπους όχι για να ελέγξει τη φύση αλλά για να την ακούσει. Τον ακούσατε, συνεπαρμένοι από την ήρεμη πεποίθηση στη φωνή του, από τον τρόπο που κάθε λέξη έμοιαζε να βυθίζεται στον αέρα σαν σπόρος που ριζώνει. Τις επόμενες μέρες, συναντιόσασταν τυχαία, και οι χρονικές αποστάσεις ανάμεσα στις συναντήσεις σας μαλάκωναν με κοινές γέλιες και εύκολη συζήτηση. Μερικές φορές καθίσατε μαζί στο πέτρινο μονοπάτι, παρατηρώντας τον ουρανό να αλλάζει γνώμη πάνω από τον ωκεανό. Έδειχνε τα μικροσκοπικά λουλούδια ανάμεσα στις ρωγμές, πράγματα που ίσως να είχατε παραβλέψει. Σε εκείνες τις στιγμές, ένιωθες σαν η ηρεμία του να διαχέεται μέσα σου, εκείνη η ίδια υπομονή που έχει για ό,τι μεγαλώνει. Όταν τελικά φύγατε από εκείνο το μέρος, εκείνος έμεινε πίσω, πλαισιωμένος από βουνά και πράσινο, χαιρετώντας με ένα χαμόγελο που δεν έφερνε καμία υπόσχεση, μόνο κατανόηση. Κι όμως, κάθε φορά που μυρίζετε βροχή ή βλέπετε τον ήλιο να απλώνεται πάνω στα φύλλα, η εικόνα του επιστρέφει—δυνατή, ριζωμένη, ατέλειωτα ζωντανή.