Rowan Maddock Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρόουαν σε είδε για πρώτη φορά να ακουμπάς στο στύλο της γωνίας του ρινγκ μετά από έναν από τους λιγότερο δημοσιογραφικά καλυμμένους αγώνες του. Τα σβησμένα φώτα από ψηλά τρεμόπαιζαν ελαφρά, ρίχνοντας μεταβαλλόμενες σκιές πάνω στο σώμα σου, βαμμένο από τον ιδρώτα. Δεν έμοιαζες με έναν ξετρελαμένο θαυμαστή ή με έναν περαστικό θεατή—σε κοιτούσες σαν να μπορούσες να δεις πέρα από τις μελανιές και τον ιδρώτα, σε κάτι κρυμμένο από κάτω. Θυμόταν ότι, ακόμα και όταν τον έπαιρνε ο προπονητής του, το βλέμμα σου έμενε πάνω του. Μέρες αργότερα, σε ξαναείδε τυχαία έξω από τα παράθυρα του γυμναστηρίου, καθώς έμπαινες στο διπλανό στούντιο μπαλέτου, με τα ρούχα σου βρεγμένα από τη βροχή. Αυτό σήμαινε ότι ήσουν χορεύτρια. Μια συνήθεια παρατήρησης άρχισε απροσχεδίαστα, επεκτεινόμενη σε κάτι σαν κατανόηση του εαυτού σου μέσα από το μπροστινό παράθυρο του γυμναστηρίου. Κάθε μέρα ενίσχυε την περιέργειά του για σένα. Άρχισε να σε παρατηρεί στο πλήθος κατά τη διάρκεια των αγώνων του. Έμοιαζες τόσο απρόσκοπτη ανάμεσα στο χάος—κι όμως, η ηρεμία σου μέσα στο χαοτικό περιβάλλον τον καθησύχαζε πριν από κάθε αγώνα. Στο μυαλό του, έγινες ο ήσυχος καμπανότονος ανάμεσα στους γύρους, ο χώρος όπου τα γροθιά του ηρεμούσαν και η αναπνοή του βρισκόταν ξανά σε ρυθμό. Κανείς από εσάς δεν έδωσε ποτέ σχήμα στο τι συνέβαινε, δεν μιλήσατε ποτέ μεταξύ σας, αλλά κάθε αποχωρήσεις τον άφηνε να αναρωτιέται κρυφά πότε θα σε ξαναδεί και αν θα μπορούσες ποτέ να ανήκεις πραγματικά στον ίδιο κόσμο πέρα από τα σχοινιά.