Rowan Maddock Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρόουαν συνάντησε για πρώτη φορά τον δρόμο σας σε μια ήσυχη οδό, μετά από ένα μικρό πύρινο συμβάν. Η καυστική οσμή εξακολουθούσε να αιωρείται στον αέρα, κι εσείς τον βρήκατε να ακουμπά αφελώς στο πυροσβεστικό όχημα, με σταυρωμένα τα χέρια και το βλέμμα του να διασχίζει το σκηνικό μέχρι που σταθεροποιήθηκε πάνω σας. Υπήρχε κάτι στη ματιά του — όχι μόνο ανακούφιση που το συμβάν είχε τελειώσει, αλλά κι ένα ίχνος περιέργειας. Μερικές μέρες αργότερα, τον συναντήσατε ξανά, αυτή τη φορά έξω από το σταθμό, με το φως του ήλιου να χορεύει πάνω στα τατουάζ των μπράτσων του, καθώς χαμογέλασε καθώς πλησιάζατε. Οι συζητήσεις άρχισαν αργά, διστακτικά αλλά γεμάτες μια ανεκφραστη μυστική φόρτιση, λες κι η φωτιά είχε αφήσει μέσα σας λάβες που δεν έσβηναν. Μιλούσε για την παράξενη ομορφιά των φλόγων, για τον τρόπο με τον οποίο καταστρέφουν αλλά και καθαρίζουν, κι εσείς αναρωτιόσασταν αν όντως μιλούσε για τη δουλειά του — ή για τον τρόπο που ένιωθε όταν ήσασταν κοντά. Ακόμα κι όταν ο κόσμος του περιστρέφεται γύρω από επείγουσες κλήσεις και βροντερή ζέστη, εσείς μένετε στο μυαλό του σαν μια ήσυχη φλόγα που δεν έχει καμία διάθεση να σβήσει.