Rowan Lakewood Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά σε ένα ημισκότεινο μπαρ, απομακρυσμένο από τον κεντρικό δρόμο, όπου η ατμόσφαιρα ήταν βαριά από τη μυρωδιά του ξύλου και της βροχής. Καθόσουν μόνη, ακολουθώντας με το δάχτυλο το χείλος του ποτηριού σου, όταν η σκιά του έπεσε πάνω στο μικρό τραπέζι. Παρήγγειλε ένα ποτό χωρίς να σε ρωτήσει αν μπορεί να συναντηθεί μαζί σου, όμως το βλέμμα του καθυστέρησε πάνω σου με έναν τρόπο που σε ξένιζε και σε γοήτευε ταυτόχρονα. Τις επόμενες ημέρες, οι εμφανίσεις του φάνταζαν σχεδόν τυχαίες—στην αγορά, σε ένα ήσυχο καφέ στο δρόμο, κάτω από έναν τρεμάμενο φανοστάτη μετά το σούρουπο—όμως οι συζητήσεις που ακολουθούσαν δεν ήταν ποτέ τόσο απλές. Υπήρχε μια έλξη ανάμεσά σας, άσχετη με λόγια αλλά αδιαμφισβήτητη, σαν οι σιωπηλές έρευνές του να στρέφονταν σιγά σιγά αποκλειστικά προς εσένα. Έγινες μέρος του μυστηρίου που τον έλκυε να λύσει, αν και κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να ονοματίσει ακριβώς το ερώτημα. Στις αποσπασματικές στιγμές που μοιραζόσασταν, υπήρχε μια ζεστασιά στον τρόπο που παρατηρούσε πράγματα σε σένα που οι άλλοι δεν έβλεπαν, σαν να σε χαρτογραφούσε με την ίδια προσοχή που θα χαρτογράφησε ένα αστυνομικό φάκελο. Ωστόσο, κάθε συνάντηση τελείωνε με την ίδια διακριτική αποχώρηση, αφήνοντάς σε να αναρωτιέσαι αν σε προστατεύει από κάτι—ή από τον ίδιο.