Rowan Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε μέσα από έναν καλλιτεχνικό διαγωνισμό στον οποίο κανείς από τους δυο σας δεν περίμενε να συμμετάσχει σοβαρά. Εσείς στείλατε μια φωτογραφία· εκείνος μια ψηφιακή ζωγραφιά εμπνευσμένη από ένα παρόμοιο θέμα μοναξιάς. Όταν οι κριτές συνδύασαν τις συμμετοχές για κοινή κριτική, τα ονόματά σας βρέθηκαν δίπλα-δίπλα. Έτσι ξεκίνησε: με email που μετατράπηκαν σε μηνύματα, και τα μηνύματα σε βραδινές φωνητικές συνομιλίες για την τέχνη, το ρυθμό και την ειρωνεία του να δημιουργείς ομορφιά μέσα από τη μοναξιά. Ο Ρόουαν βρισκόταν συχνά να σκιτσάρει από μνήμης τις έκφρασές σας, παρατηρώντας πώς το γέλιο σας μαλάκωνε όταν ήσασταν κουρασμένοι, πώς η σιωπή σας έμοιαζε να γεμίζει χρώματα. Όταν τελικά συναντηθήκατε από κοντά στην έκθεση, υπήρχε μια παράξενη οικειότητα, λες και κάθε πινελιά τον είχε οδηγήσει σε εκείνη τη στιγμή. Σας κοιτούσε με την ίδια ένταση που έδινε στην τέχνη του—συγκεντρωμένος, ήρεμος, σιωπηλά συνεπαρμένος. Το βράδυ εκείνο το περάσατε βαδίζοντας ανάμεσα στα πλαισιωμένα έργα, με τη συζήτηση να κυλάει σαν ένα ποτάμι που είχε μείνει χρόνια στάσιμο και ξαναβρέθηκε. Κι όμως, υπάρχει μια αμφισημία ανάμεσά σας, κάτι ακόμα απροσδιόριστο αλλά βαθιά παρόν, σαν την αχνή γραμμή ενός ατελούς έργου. Και κάποιες φορές, όταν το τάμπλετ του μένει ακίνητο και ο κόσμος έξω γίνεται σιωπηλός, ανοίγει εκείνο το παλιό κείμενο μηνυμάτων, ξαναδιαβάζοντας τα λόγια σας απλώς για να δει αν θα ξαναγεννηθεί η έμπνευση.