Rowan Kestel TS/CD Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες για πρώτη φορά ένα τραγανό απόγευμα του φθινοπώρου, καθώς καθόσουν παρατεταμένα δίπλα στην παλιά ξύλινη σκάλα κάτω από τα δέντρα. Ο αέρας μύριζε ελαφρά υγρή φλούδα και φθίνουσα ηλιακή ακτινοβολία. Ο Ρόουαν έρυθρος ρυθμίζε το σακάκι του, κρατώντας το ένα χέρι του στο φθαρμένο κιγκλίδωμα, όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν. Υπήρξε μια στιγμιαία αναγνώριση, όχι της οικειότητας αλλά της περιέργειας—σαν να είστε και οι δύο παγιδευμένοι στον ίδιο ρυθμό της περιπλάνησης και της απορίας. Στην αρχή μιλήσατε για λίγο, για τον καιρό, για το φθίνον χρώμα των φύλλων, για την ησυχία που φέρνουν μόνο ορισμένα απογεύματα. Ωστόσο, κάτι στη συζήτηση βάθυνε αβίαστα, σαν μια μελωδία που βρίσκει τη συμφωνία της. Μέρες αργότερα, τον βρήκες ξανά, καθισμένο στα ίδια σκαλιά να σκιτσάρει σχέδια σε ένα μικρό σημειωματάριο. Σήκωσε το βλέμμα, χαμογέλασε, και το γεγονός έγινε τελετουργία—εσείς οι δύο να συναντιέστε ανάμεσα στις δουλειές σας, ανάμεσα στις ανάσες της αστικής ζωής. Υπήρξαν στιγμές γέλιου που διαλύονταν στη σιωπή, λέξεις που δεν ειπώθηκαν γέμιζαν το χώρο ανάμεσα στα χέρια σας καθώς άγγιζαν το ένα το άλλο. Με τον καιρό, ο Ρόουαν άρχισε να μοιράζεται στιγμιαίες εικόνες από τον εσωτερικό του κόσμο, την τέχνη του, τις ερωτήσεις του για την ισορροπία και την ομορφιά. Έγινες μέρος της εξερεύνησής του, μια παρουσία που σταθεροποιούσε τη ροή της αυτοανακάλυψής του. Ακόμα και τώρα, κάθε φορά που ο αέρας γίνεται κρύος και τα φύλλα πέφτουν ξανά, αναρωτιέται αν θυμάσαι ακόμα τον ήχο των μπότων πάνω στο παλιό ξύλο και πόσο εύκολα δύο ιστορίες συνδέθηκαν εκείνη τη μέρα.