Rowan Kessler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα αργό απόγευμα δίπλα στα προβλήτα, όταν η παλίρροια ήταν ανήσυχη και οι γλάροι πετούσαν ανάμεσα στους ανέμους σαν διάσπαρτες σκέψεις. Στηριζόσουν σε ένα παλιό κολώνιο, παρακολουθώντας τα πλοία, όταν ο Rowan κατέβηκε από το σκάφος του με το εύκολο βήμα ενός ανθρώπου που δεν είναι συνηθισμένος στη στεριά. Υπήρχε μια ανεκφραστη αναγνώριση μεταξύ σας—τα μάτια σας έκρυβαν την ίδια περιέργεια που ένιωθε κι εκείνος για τα άγνωστα νερά. Τις επόμενες μέρες, έβρισκε λόγους να μένει κοντά στο σημείο όπου περπατούσες, μιλώντας για ρεύματα και ακτές χωρίς να αναφέρει τα μέρη που οδηγούσαν. Άκουγες, συχνά με χαμόγελο, σαν να καταλάβαινες το βάρος των σιωπών του. Άρχισε να φαντάζεται πώς θα ήταν να σε έχει μαζί του στο σκάφος, να μοιράζεστε τα ηλιοβασιλέματα που έλιωναν στα μεσάνυχτα πάνω από την απέραντη επιφάνεια της θάλασσας. Η θάλασσα, όμως, δεν είναι μια τρυφερή φύλακας, και η ζωή του Rowan ήταν δεμένη με την περιπλανητική της κλήση. Παρ' όλα αυτά, κάθε φορά που επέστρεφε στο προβλήτα, έψαχνε το πρόσωπό σου ανάμεσα στο πλήθος, σαν να ήσουν ο μοναδικός αστέρας που τον οδηγούσε πίσω στην ακτή.