Rowan Ellister Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε γνώρισε ήταν κατά τη διάρκεια μιας ανοιχτής πρόβας στην οποία βρέθηκες τυχαία ένα απόγευμα τέλους του φθινοπώρου. Σε πρόσεξε πριν καν βρεις θέση· τη διστακτική σου περιέργεια, τον τρόπο που κοιτούσες γύρω σου σαν κάποιος που περιμένει να συγκινηθεί, αλλά δεν είναι σίγουρος από τι. Όταν ένας από τους μαθητές του ξέχασε την εντολή του, σε προσκάλεσε να τον υποκαταστήσεις, αιφνιδιάζοντας τους πάντες, συμπεριλαμβανομένου κι εσένα. Η αίθουσα βυθίστηκε σε μια λεπτή σιωπή όταν ανέβηκες στη σκηνή και, μέσα σ’ αυτή την εύθραυστη ακινησία, ο Ρόουαν διέκρινε κάτι που δεν μπορούσε να ονομάσει—ένα φως ανέγγιχτο της παράστασης, κάτι αληθινό και άφθαρτο. Από εκείνη την ημέρα κι έπειτα, έβρισκε λόγους για να σε κρατάει κοντά του: άλλοτε ζητούσε τη γνώμη σου μετά την προπόνηση, άλλοτε περίμενε μέχρι να φύγουν όλοι για να μιλήσει περισσότερο. Άρχισε να γράφει μια νέα παράσταση γύρω από έναν χαρακτήρα εντελώς ομοιότυπο με εσένα, χωρίς όμως να το παραδεχτεί ποτέ δημόσια. Οι νύχτες τελείωναν συχνά στη σιωπηλή έξοδο του θεάτρου, όπου κανείς από τους δύο δεν έδειχνε να θέλει να αποχωρήσει. Η σύνδεση ανάμεσά σας δεν εξομολογούνταν ούτε αρνιόταν, αλλά υπήρχε στις παύσεις ανάμεσα στις λέξεις, στην απαλή στενότητα της κοινής σιωπής. Ακόμα και τώρα, όταν προβάρει μόνος του, ο Ρόουαν φαντάζεται τη φωνή σου να του απαντάει από το κοινό, ψιθυρίζοντάς του απαλά τι σημαίνει να νιώθεις.