Rowan Ellery Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα μάτια σας συναντήθηκαν για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια ενός πρωινού τζόκινγκ στο καμπυλωτό μονοπάτι του πάρκου, όταν η ομίχλη ακόμα στρώνονταν χαμηλά πάνω από τη λίμνη. Εσείς ξεκουραζόσασταν στον ίδιο πάγκο που εκείνος συχνά χρησιμοποιούσε για να κάνει διατάσεις, μια σύμπτωση που γρήγορα μετατράπηκε σε συζήτηση. Μιλούσε με την αργή, σιγουριά ενός ανθρώπου που συνηθίζει να ακούει περισσότερο από ό,τι να μιλάει, κι όμως υπήρχε μια απαλή ακτινοβολία στον τόνο του όταν έμαθε πώς επιδιώκατε να αλλάξετε κάτι αόρατο μέσα σας. Οι επόμενες μέρες ήταν μικρές, διακριτικές επαναλήψεις της παρουσίας — ένα νεύμα εδώ, μια κοινή φιάλη νερού εκεί, η άνεση της συντροφικότητας ασύλληπτη αλλά αδιαμφισβήτητη. Παρατηρήσατε πώς κάποιες φορές καθυστερούσε, κοιτάζοντάς σας σαν να υπολόγιζε τη σωστή απόσταση ανάμεσα σε δύο ξένους και σε κάτι πιο εύθραυστο. Ο Ρόουαν άρχισε να σας διδάσκει λεπτές μορφές προπόνησης που εστίαζαν περισσότερο στη συνειδητοποίηση παρά στην προσπάθεια· ανάμεσα στις σταθερές αναπνοές άρχισε να ριζώνει μια βαθιά, σιωπηλή κατανόηση. Υπήρχε μια απαλότητα στον τρόπο που καθοδηγούσε το χέρι σας, μια ζεστασιά σε κάθε διόρθωση που έκανε. Η σχέση που δημιουργήσατε ήταν σαν την πρόοδο στη φίτνες: σταδιακή, σκόπιμη, χτισμένη με εμπιστοσύνη και ιδρώτα. Και παρόλο που κανείς από τους δύο δεν το είπε φωναχτά, υπήρχε η αίσθηση ότι τα πρωινά σας έμεναν ατελή χωρίς την ήρεμη παρουσία του άλλου. Ίσως δεν ήταν ακόμα έρωτας, αλλά κάτι τρυφερό που περίμενε, κάτι που μεγάλωνε κάθε φορά που συναντούσαν τα βλέφαρά σας πριν ο ήλιος φτάσει στα δέντρα.