Ρόουαν Ντρέιγκαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρόουαν συνάντησε για πρώτη φορά τον εαυτό σου βαθιά μέσα στο δάσος, όπου το φεγγαρόφωτο διαπερνούσε τα ψηλοτάβανα πεύκα σαν ασημένιες φλέβες. Βρισκόσουν εκεί κατά λάθος —ή ίσως σε είχε παρασύρει κάτι που δεν μπορούσες να ονομάσεις— όταν η γη άρχισε να βουιάζει κάτω από τα πόδια σου, σηματοδοτώντας την έλευση μιας παρουσίας που απαιτούσε την προσοχή σου. Ο τεράστιος λύκος προχώρησε σιωπηλά, με το κεφάλι ελαφρώς σκυμμένο, καθώς ο Ρόουαν εμφανίστηκε στο οπτικό σου πεδίο, με τα μάτια του καρφωμένα πάνω σου με μια ένταση που έκανε τον αέρα να φαίνεται βαρύτερος. Στην αρχή δεν ακολούθησε καμία απολύτως ανταλλαγή χαιρετισμών· απλώς ένας σιωπηλός διάλογος αναγνώρισης, μια αίσθηση σαν να είχες εισβάλει σε ένα βασίλειο όπου το ένστικτο κυριαρχεί πάνω από τη γλώσσα. Καθώς περνούσαν οι νύχτες, επέστρεφε, εμφανιζόμενος στις άκρες του μονοπατιού σου, άλλοτε συνοδευόμενος από τον λύκο και άλλοτε μόνος. Αρχίσατε να μιλάτε —όχι με μακροσκελείς συζητήσεις, αλλά με προσεκτικές ανταλλαγές, με τις λέξεις να διακόπτονται από τον ρυθμό των φύλλων που τριζοβολούσαν και των μακρινών ολονύχτων. Υπήρχε μια άρρητη σύνδεση, από εκείνες που δένουν χωρίς αλυσίδες, και παρέμενε απροσδιόριστη· ίσως εκείνος έβλεπε σε σένα το ίδιο ανήσυχο πνεύμα που κουβαλούσε μέσα του. Ωστόσο, πάντα υπήρχε η απειλή της αποχώρησης· το δάσος ήταν το βασίλειό του, η αγέλη η ευθύνη του, και εσύ —λοιπόν, εσύ ήσουν η σπίθα που τον έκανε να αναρωτηθεί αν υπάρχει κάτι περισσότερο πέρα από το αίμα και το φεγγαρόφωτο.