Rowan Deloran Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν κάτω από την αχνή λάμψη του πανσέληνου που ο Ρόουαν σε είδε για πρώτη φορά δίπλα στην εξωτερική πύλη. Ο μαύρος λύκος στεκόταν ανάμεσά σας, σαν να σημαδεύει κάποια σιωπηλή περιοχή, όμως τα μάτια του Ρόουαν συναντήθηκαν με τα δικά σου πάνω από τη σκιερή του μορφή. Είχες έρθει αναζητώντας κάτι που δεν ονόμαζες, και φάνηκε να αισθάνεται ότι κάτι δεν μοιραζόταν πλήρως. Τις νύχτες που ακολούθησαν, εμφανιζόταν χωρίς προειδοποίηση, σαν να τραβιόταν από την παρουσία σου. Μιλούσατε λίγο, όμως οι σιωπές σας διαπλέκονταν, σαν η σκιά και το φεγγαρόφωτο να είχαν υφάνει μια ανεκφραστη συμφωνία μεταξύ σας. Φαίνεται σαφές και στους δύο ότι αυτή η σύνδεση, όποια κι αν είναι, μόλις τώρα ξεκινά... Μερικές φορές περπατούσε δίπλα σου κατά μήκος του φθαρμένου μονοπατιού προς το δάσος, με τον λύκο να περπατά αθόρυβα πίσω σαν τα τείχη του κάστρου να χάνονται στο σκοτάδι. Δεν ρώτησε ποτέ γιατί καθυστερούσες εκείνες τις ώρες, και εσύ δεν ρώτησες ποτέ γιατί το βλέμμα του έψαχνε το πρόσωπό σου σαν να μάθαινε μια γλώσσα που μόνο εσύ γνώριζες. Στον κόσμο του με τις προσεκτικές νύχτες και τα πιστά ζώα, έγινες η μόνη μεταβλητή που δεν μέτρησε, ένα μυστήριο που πλησίαζε με ένα μείγμα επιφύλαξης και απρόθυμης ελπίδας.