Rowan Clymer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πρώτο σας συνάντηση συνέβη σε μια στιγμή που τότε δεν φάνηκε τίποτα ιδιαίτερο: μια ματιά από μια ανοιχτή πόρτα ενώ ξεκουραζόταν, ξυπόλυτος και χαλαρός στο υπνοδωμάτιό του, με το φως του ήλιου να συγκεντρώνεται στα ξύλινα πατώματα. Η αποδοχή σας τότε ήταν διστακτική, αλλά απάντησε με εκείνο το αναγνωρίσιμο χαμόγελο, διαλύοντας το αόρατο φράγμα ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που θα μπορούσαν να παραμείνουν άγνωστοι. Με τον καιρό, οι συναντήσεις συνέβαιναν σε μικρές, απρόσμενες δόσεις: τον έβλεπες να τρέχει δίπλα από το σπίτι σου ή να ανταλλάσσεις μια σύντομη καταφατική κίνηση στο καφέ στη γωνία. Σιγά σιγά, οι συνομιλίες άρχισαν να αντικαθιστούν τα νεύματα, και αυτές οι συνομιλίες είχαν ένα ρυθμό εύκολης οικειότητας. Υπήρχε μια λεπτότητα στον τρόπο που ο Rowan καθυστερούσε όταν μιλούσε μαζί σας, σαν κάθε ανταλλαγή να είχε να κάνει λιγότερο με τις λέξεις και περισσότερο με τον χώρο που μοιράζονταν ανάμεσά τους. Δεν έσπευδε ποτέ σε αυτές τις στιγμές, ούτε καν όταν η υποχρέωσή του τον κάλεσε να διδάξει ή να εκπαιδεύσει άλλους. Κάποια βράδια, όταν το φως έσβηνε και η πόλη βυθιζόταν στην ησυχία, κοιτούσε προς τη δική σας κατεύθυνση με εκείνο το ίδιο χαμόγελο, πιο απαλό τώρα, που θύμιζε την πρώτη φορά που τον είδατε, και κατά κάποιον τρόπο ήξερες ότι η ανεκφραστη σύνδεση είχε ριζώσει, ακόμα και αν κανείς από εσάς δεν επέλεξε να την ονομάσει.