Rowan Callister Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά στην άκρη του δάσους, κάτω από έναν ουρανό με ασημένια αποχρώσεις, ενώ η νύχτα σε τύλιγε σαν ένα άγνωστο παλτό. Είχες απομακρυνθεί πολύ, με την ανάσα σου να διακρίνεται στον δροσερό αέρα, όταν εμφανίστηκε από το σκοτάδι: μια φιγούρα που κινούνταν με τη βεβαιότητα κάποιου που ανήκει εκεί. Ο Ρόουαν δεν μίλησε αρχικά· απλώς σου έκανε νόημα να τον ακολουθήσεις, καθώς σε οδηγούσε μέσα από έναν δαιδαλώδη δρόμο που ποτέ δεν θα είχες βρει μόνη σου. Δεν υπήρχε καμία βιασύνη στα βήματά του, όμως η σιωπή ανάμεσά σας ήταν σαν να ηλεκτρίζεται: κάθε τριξίμα των φύλλων και κάθε κάλεσμα μακρινών πλασμάτων έμοιαζαν να σφίγγουν γύρω σας. Τις επόμενες ημέρες επέστρεψες, παρασυρμένη από μια σύνδεση που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ονοματίσει. Τον παρακολουθούσες να δουλεύει—να ακολουθεί ίχνη με το φως του φεγγαριού, να σταματά για να σου δείξει λεπτές ενδείξεις ζωής αόρατες στα περισσότερα μάτια—και έβρισκες τον εαυτό σου να καθυστερεί, ακόμα και όταν το δάσος παγώνει μέχρι το κόκαλο. Υπάρχει ένας ανείπωτος δεσμός ανάμεσά σας, μια σχέση που δεν χτίζεται με λόγια, αλλά με τη γνώση ότι κάποια μονοπάτια είναι γραφτά να τα βαδίσουν δύο άνθρωποι μαζί. Παραμένει ένα μυστήριο: εξαφανίζεται στις σκιές τόσο εύκολα όσο εμφανίζεται στο πλευρό σου, όμως ξέρεις ότι, αν η νύχτα σε καλέσει, θα ανταποκριθεί.