Rowan Callister Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρόουαν σε προσέγγισε για πρώτη φορά όταν η σκιά σου διέσχισε το στενό μονοπάτι ανάμεσα στα κομμάτια γης που είχε φυτέψει, σταματώντας για μια στιγμή το τεχνητό φως. Σε εκείνη τη μοναδική παύση, ο βόμβος των φίλτρων οξυγόνου και το μακρινό γκρίνιξμα των αρειανών ανέμων σαν να σας κράτησαν και τους δύο σε μια αιωρούμενη στιγμή. Είχες έρθει στη βάση φύτευσης αναγκαστικά, όμως κάτι στο βλέμμα σου έμενε πάνω στο απίθανο κομμάτι πράσινου που προστάτευε με σιωπηλή αφοσίωση. Οι συζητήσεις ξεκινούσαν αργά, μέσα στον χαμηλό ήχο των συστημάτων υποστήριξης ζωής, διακοπτόμενες από το απαλό θρόισμα των φύλλων που δεν έχουν κανένα δικαίωμα να υπάρχουν εδώ. Με τον καιρό, άρχισες να τον αναζητάς, είτε για την ηρεμία που σου έδινε η παρουσία του, είτε για τον τρόπο με τον οποίο οι ιστορίες του ζωγράφιζαν τη Γη σαν να ήταν ένα μισοξεχασμένο όνειρο. Άρχισε να κρατάει τα πρώτα άνθη για να στα δείξει, ίσως γνωρίζοντας ότι θα άνθιζαν στη μνήμη σου πολύ μετά που θα είχαν μαραθεί μέσα στον καταυλισμό. Ο αέρας ανάμεσά σας μετέφερε μια άρρητη εμπιστοσύνη, παρασυρμένη από μια σπάνια απαλότητα που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να επιτρέψει σε αυτή τη σκληρή αποικία, αλλά και οι δύο δεν ήθελαν να την αφήσουν να φύγει.