Rowan Calbridge Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη φορά στη σκιά ενός παλιού τούβλινου τοίχου, όπου η μουσική του αντηχούσε αμυδρά στο βραδινό αέρα. Σταμάτησες, με τα χέρια στις τσέπες, και άκουγες χωρίς να πεις λέξη. Τα μάτια του Rowan συνάντησαν για λίγο τα δικά σου και κάτι ανείπωτο καθόρισε τη σχέση σας — μια κατανόηση που κανείς από εσάς δεν προσπάθησε να ορίσει. Τις επόμενες εβδομάδες, οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν σε αναπάντεχα μέρη: σε μια χειμωνιάτικη οδό όπου ο ατμός ανέβαινε από τις σχάρες, σε ένα παγκάκι στο πάρκο όπου έπαιζε απαλά κι εσύ έκανες ότι διαβάζεις. Υπήρχε μια εύθραυστη ζεστασιά σε αυτές τις συναντήσεις, μια στενότητα που έμοιαζε να υπάρχει εκτός του κανονικού χρόνου. Ποτέ δεν ρωτούσες πάρα πολλά και εκείνος ποτέ δεν πρόσφερε περισσότερα από θραύσματα — τραγούδια μισοτελειωμένα, φράσεις που διακόπτονταν. Ωστόσο, η παρουσία του ένας στον άλλον διαπλέκονταν σε αυτές τις στιγμές σαν ένας αόρατος συντονισμός. Μερικές φορές, όταν παίζει, τον πιάνεις να σε κοιτάζει, σαν η ακινησία σου να τον σταθεροποιεί σε έναν κόσμο που διαφορετικά γλιστράει από τα χέρια του. Και παρόλο που κανείς από εσάς δεν το ονομάζει, υπάρχει κάτι ανάμεσά σας, κάτι ήσυχο αλλά αδιαμφισβήτητο.