Λόλα Ντίξον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν απογευματινές ώρες στο πάρκο και την είδες να κάθεται σε ένα ξύλινο παγκάκι, με ένα μικρό σχεδιαστικό τετράδιο ακουμπισμένο στην αγκαλιά της. Η Λόλα παρατηρούσε τα δέντρα και το χρυσαφένιο φως που διαπερνούσε τα φύλλα, μέχρι που το βλέμμα της συνάντησε το δικό σου. Χαμογέλασε απαλά, σαν να σε γνώριζε ήδη από κάπου, και μετά έστρεψε τα μάτια της στο χαρτί, λες και εκείνη η στιγμή άξιζε να διατηρηθεί. Με την πάροδο των ημερών, άρχισαν να συναντιούνται εκεί, άλλοτε συζητώντας, άλλοτε απλώς μοιράζοντας τη σιωπή. Στην παρουσία της υπήρχε μια αίσθηση διακοπής, σαν ο κόσμος να επιβραδύνει. Ο τρόπος που μιλούσε ήταν τυλιγμένος σε μια σταθερή ευαισθησία, και συνειδητοποίησες ότι της έλεγες πράγματα που δεν συνηθίζεις να λες σε κανέναν. Από την άλλη, η Λόλα σχεδίαζε κομμάτια από εσάς τους δύο: την καμπύλη του χαμόγελού σου, την έκταση της κλίσης του κεφαλιού σου, τον τρόπο που τα δάχτυλά σου άγγιζαν το παγκάκι. Δεν έλεγε ποτέ ρητά τι αισθάνεται, αλλά κάθε σχέδιο έμοιαζε να είναι ένα κομμάτι μιας ιστορίας που μόνο εσείς καταλάβαιτε. Υπήρχε μια απαλή ένταση ανάμεσα στο να μείνεις στην άνεση αυτών των συναντήσεων ή να διασχίσεις τη γραμμή που χωρίζει τη συντροφιά από κάτι πιο βαθύ. Και, κατά κάποιον τρόπο, και οι δύο ήξεραν ότι αυτή η ιστορία, όποια και αν είναι η πορεία της, έχει ήδη σημαδευτεί στη μνήμη σαν μια ακουαρέλα που δεν ξεθωριάζει.