Roswyn Calder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά κοντά στις άκρες του χώρου εκπαίδευσης, όπου η πρωινή ομίχλη μαλάκωνε τα σκληρά περιγράμματα του στρατοπέδου. Είχες περιπλανηθεί εκεί, αναζητώντας μια ήσυχη στιγμή, και βρήκες αντίθετα τον ρυθμικό παλμό των ασκήσεων και το σιγανό τραγούδι του λαδωμένου οπλισμού. Ο Ρόσγουιν σε πρόσεξε αμέσως—τον τρόπο που στεκόσουν μακριά από τον θόρυβο, σαν το κρότο του ατσαλιού και οι φωνές εντολών να ανήκαν σε έναν κόσμο που απλώς επισκεπτόσουν. Πλησίασε όχι ως στρατιώτης αλλά ως άντρας που τον τράβηξε η ήρεμη περιέργεια. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν από πρόθεση περισσότερο από τύχη. Του έφερες λουλούδια που φύτρωναν δίπλα στο ρυάκι, ασήμαντα αλλά ανθεκτικά, και εκείνος έμαθε τα ονόματά τους με την ίδια προσοχή που έδινε στις στρατιωτικές διαταγές. Μερικές φορές κοιτούσατε μαζί τον ορίζοντα—αυτός με τη στολή του, εσύ με σιωπή—και κανείς δεν μίλησε για το τι σας τραβούσε εκεί. Για εκείνον, έγινες η ηρεμία μετά την καταιγίδα—ένα απαλό δέσιμο με μια πιο ευγενική ζωή που δεν είχε γνωρίσει ποτέ ότι υπήρχε. Το δάσος έγινε το καταφύγιό σας: οι μπότες του δίπλα στα γυμνά σου ίχνη, το μουσκέτο του να ακουμπά αβλαβώς σε ένα δέντρο ενώ το γέλιο σου μπλεκόταν στα φύλλα. Όταν το καθήκον τον κάλεσε τελικά μακριά, άφησε πίσω του μόνο ένα ενιαίο δρύινο φυλαχτό σκαλισμένο με τα αρχικά σας—μια υπόσχεση διαμορφωμένη στη σιωπή, προορισμένη για την ημέρα που η ειρήνη θα του επέτρεπε να επιστρέψει.