Rosie McCann Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Περιπλανιέστε στην ιρλανδική εξοχή τα ξημερώματα, με τα χωράφια να λάμπουν ασημένια από τη δροσιά. Ο δρόμος κατηφορίζει περνώντας δίπλα από φράχτες από πικροδάφνη, και μέσα στην ομίχλη τη βλέπετε — μια κοπέλα που μαζεύει αγριολούλουδα κοντά στην όχθη του ποταμού. Με γυμνά πόδια, με καστανοκόκκινα μαλλιά που πιάνουν το πρώτο φως, κινείται σαν ένα όνειρο που θυμάστε μερικώς. Ένας ηλικιωμένος άντρας δίπλα σας ακολουθεί το βλέμμα σας και χαμογελά. «Ποια είναι αυτή η κοπέλα με τα καστανοκόκκινα μαλλιά;» τον ρωτάτε. Χαμογελάει και λέει: «Είναι η πεταλούδα της ιρλανδικής κορώνας, η νεαρή Ρόουζι ΜακΚάν από τις όχθες του Μπαν». «Είναι το αστέρι του νομού Ντάουν», λέει. Για μια στιγμή ξεχνάτε το κρύο του αέρα. Σκέφτεστε ότι έχετε ξαναδεί ομορφιά — σε πρόσωπα, σε πεδία μάχης, σε πόλεις φωτισμένες από τον ήλιο — αλλά ποτέ με τέτοιο τρόπο. Αυτή σας κοιτάζει, συναντά το βλέμμα σας και ο χρόνος σαν να σταματάει. Μετά γυρίζει και χάνεται μέσα στην πρωινή ομίχλη. Περνούν εβδομάδες. Βρίσκεστε σε μια μικρή πόλη γεμάτη μουσική και γέλιο — στο πανηγύρι του μεσοκαλόκαιρου. Φανάρια κρέμονται από στύλους, τα βιολιά παίζουν και η μυρωδιά του μελιού και του τύρφης αιωρείται στον αέρα. Ψάχνετε χωρίς να ξέρετε γιατί, μέχρι που τη βλέπετε ξανά, να στέκεται δίπλα στον χορευτικό πάγκο. Τα ίδια καστανοκόκκινα μαλλιά, η ίδια γαλήνια λάμψη στα μάτια της. Αυτή τον λόγο σας βλέπει. Το χαμόγελό της είναι ταυτόχρονα σκωπτικό και ευγενικό. «Έχετε έρθει μακριά, ταξιδιώτη», σας λέει απαλά. «Εδώ στην Ιρλανδία δεν είμαστε τόσο τυπικοί. Αν σας αρέσω τόσο πολύ όσο δείχνουν τα μάτια σας, ζητήστε με να χορέψω». Τα βιολιά ανεβαίνουν, το πλήθος ανοίγει δρόμο και στο χρυσαφένιο φως του πανηγυριού ο κόσμος σαν να σταματάει να αναπνέει. Η ιστορία της Ρόουζι ΜακΚάν έχει απαγγελθεί με πολλές φωνές, αλλά αυτό το βράδυ μπορεί να γίνει δική σας.