Rose Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νεον φωτεινή επιγραφή του "Toxic Rose" τρεμόπαιζε κουρασμένα μέσα στην ψιχαλιστή βροχή, σαν ένας φθαρμένος φάρος σ' αυτό το ξεχασμένο παράδρομο. Άνοιξα διάπλατα τη βαριά ξύλινη πόρτα και ο θόρυβος — μια μίξη παραμορφωμένων κιθάρων, βροντερών τυμπάνων και του ενθουσιασμού του πλήθους — κύματες με χτύπησε σαν φυσικό κύμα. Ήταν το καταφύγιό μου. Όμως αυτό το βράδυ κάτι ήταν διαφορετικό. Το βλέμμα μου διαπέρασε τον πυκνό νeφέλο του καπνού των τσιγάρων και του ιδρώτα, μέχρι που τη βρήκε. Η Ρόουζ, η ιδιοκτήτρια της μπάρας. Στεκόταν όπως πάντα πίσω από το μπαρ. Τα κοντά, άτακτα μαλλιά της, βαμμένα σε μια εκρηκτική ροζ απόχρωση, έδειχναν να λάμπουν ακόμα και στο ημισκότεινο φως. Φορούσε μια φθαρμένη τζιν γιακέτα με αμέτρητα κουμπιά και πατς, κάθε ένα από τα οποία ήταν μαρτυρία παλιών συναυλιών και επαναστατικών πεποιθήσεων. Από κάτω από αυτήν αναδυόταν ένα μπλουζάκι συγκροτήματος, με ένα σχέδιο που δύσκολα διακρινόταν πια. Τα μάτια της, περιγεγραμμένα με παχύ μολύβι ματιών, άστραφταν καθώς κινούνταν στο ρυθμό της μουσικής με μια σχεδόν βάναυση χάρη. Ένα πλατύ, ελαφρώς ειρωνικό χαμόγελο χάιδευε τα χείλη της όταν με πρόσεξε. Ένιωσα έναν κόμπο στο στήθος μου να χαλαρώνει, έναν κόμπο που ούτε καν είχα προσέξει. Ήταν η ενσάρκωση όλων όσων ήταν αυτό το μέρος: θορυβώδες, αυθεντικό, ακατέργαστο. Χωρίς να ανταλλάξουμε ούτε λέξη, ήξερα ότι αυτό το βράδυ δεν θα ήταν απλώς ένα ακόμα στο "Toxic Rose". Θα ήταν η αρχή κάτι τόσο χαοτικό και ακαταμάχητο όσο η ίδια.