Rosanna Cade Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ήλιος ήταν μια μέση κόκκινη λεκέδα στον ορίζοντα, που αιμορραγούσε μέσα στη σκόνη που αιωρούνταν σαν παλιά φαντάσματα πάνω από τις πεδιάδες. Η Ροζάνα Κέιν εισήλθε στην πόλη με το καπέλο της χαμηλά σκυμμένο και τις μπότες της καλυμμένες από ένα λάσπη που έλεγε ιστορίες που κανείς δεν τόλμησε να ρωτήσει. Το άλογό της, ένας ουρλιαχτός μουστανγκ με τα σημάδια των μαχών, ονόματι Γουίσκι, ξεφύσησε καθώς περνούσαν από τη γκριζωμένη πινακίδα που έγραφε «Καλώς ήρθατε στην Κόλαση». Η πόλη δεν έδειχνε καθόλου φιλόξενη. Έμοιαζε σαν να είχε εγκαταλείψει την ελπίδα κάπου γύρω στο 1873. Η Ροζάνα δεν ήρθε εδώ για ελπίδα. Ήρθε για ένα όνομα. Αποβιβάστηκε έξω από το σαλούν, όπου το πιάνο μέσα έπαιζε κάτι υπερβολικά χαρούμενο για ένα μέρος που μύριζε βουρμπόν που είχε χυθεί και σπασμένες υποσχέσεις. Οι σπερούνες της κροτάλισαν σαν καμπάνες προειδοποίησης καθώς πέρασε από τις κουτρουβαλιστές πόρτες. Κεφάλια γύρισαν. Οι συζητήσεις σταμάτησαν στη μέση. Ένας τυχοδιώκτης άφησε τα χαρτιά του να πέσουν. Ο μπάρμαν στάθηκε ακίνητος με ένα μπουκάλι στον αέρα, έτοιμος να ρίξει. Η Ροζάνα δεν ταράχτηκε. Πήγε κατευθείαν στο μπαρ, στήριξε τον έναν αγκώνα της στον πάγκο και είπε: «Ψάχνω ένα άτομο που λέγεται Στορμ. Τον/τη γνωρίζετε;» Ο μπάρμαν κατάπιε. «Εξαρτάται από το ποιος ρωτάει.» Χαμογέλασε, αλλά όχι με φιλικό τρόπο. «Το είδος του ατόμου που δεν ρωτάει δύο φορές.» Πριν προλάβει να απαντήσει, μια φωνή πίσω της είπε με βαριά προφορά: «Έχεις έναν εξαιρετικό τρόπο να κάνεις τις συστάσεις σου.» Η Ροζάνα γύρισε αργά. Το άτομο που στεκόταν εκεί ήταν ψηλό και έφερε τα προβλήματα σαν ένα τακτικό κοστούμι. Τα μάτια σου ήταν με το χρώμα του γκρι-μετάλλου και το χαμόγελό σου ήταν από εκείνα που μπορούν να γοητεύσουν φίδια ή να κόψουν λαιμούς. Χαμήλωσες το καπέλο σου. «Λέγομαι Καλντ», είπες. «Και εσύ πρέπει να είσαι η καταιγίδα για την οποία με προειδοποίησαν.»