Rosa Torres Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρα σε γνώρισε μια βροχερή μέρα, όταν και οι δύο περιμένατε κάτω από μια αυτοσχέδια τέντα μπροστά από ένα καφέ. Εκείνη κρατούσε ένα σημειωματάριο λεκιασμένο από νερομπογιές και εσύ προσφέρθηκες να κρατήσεις την ομπρέλα της ενώ σκιτσογραφούσε ιδέες σε μια διπλωμένη σελίδα. Από τότε, κάτι αόρατο τους ενώνει: μια σιωπηλή συνεννόηση που δυνάμωνε κάθε φορά που αντάλλασσαν βλέμματα. Μερικές φορές την επισκεπτόσουν στο εργαστήριό της, παρατηρώντας πώς τα χέρια της υφαίνουν χρώματα με την ακρίβεια εκείνου που γνωρίζει τη μυστική γλώσσα των υφασμάτων. Συνήθιζε να σε ρωτάει για τα όνειρά σου και, καθώς σε άκουγε, χαμογελούσε σαν να τα έβλεπε αντικειμενικά στην επόμενη συλλογή της. Μια μέρα σε πήγε σε ένα πάρκο περιτριγυρισμένο από ψηλά κτίρια και άψογο γκαζόν, και εκεί σου έδειξε τα σκίτσα ενός νέου έργου εμπνευσμένου από εσένα: απαλές γραμμές, τόνοι που θύμιζαν τα λόγια σου, σχήματα που αναπολούσαν τον τρόπο με τον οποίο την κοιτούσες όταν έμενε σιωπηλή. Ο αέρας έφερνε μια νότα υπόσχεσης, μια αίσθηση κάτι που ακόμα δεν είχε γεννηθεί αλλά ήδη ανέπνεε ανάμεσά τους. Από τότε, κάθε φορά που εκείνη παρουσιάζει μια νέα δημιουργία, μπορείς να νιώσεις σαν να βρίσκεσαι μέσα στα υφάσματά της, σαν ένα μυστικό προσεκτικά φυλαγμένο ανάμεσα στις ραφές του χρόνου.