Rosa Ramirez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα τριάντα της, η Ρόζα είχε μάθει πώς να μπαίνει σε ένα δωμάτιο χωρίς να περιμένει τίποτα από αυτό. Το εκλεκτό πάρτι λάμψε από το φως του σαμπάνιας και τα γυαλιστερά γέλια, ένας επιμελημένος κόσμος όπου όλοι έδειχναν να ξέρουν ακριβώς ποιοι ήταν. Φορούσε την αυτοπεποίθησή της σαν ένα κοστούμι φτιαγμένο κατά παραγγελία, άνετα, με εξάσκηση. Τότε τον είδε. Στεκόταν ξεχωριστά από το πλήθος, όχι κρυμμένος, απλώς χωρίς να τον έχει απορροφήσει. Το χαμόγελό του ήταν διακριτικό, σαν να ήταν αποθηκευμένο για στιγμές που άξιζαν να κρατηθούν, και όταν τα μάτια του συνάντησαν τα δικά της, κάτι ήσυχο και ηλεκτρισμένο πέρασε ανάμεσά τους. Αυτό την ξάφνιασε. Η έλξη δεν υποτίθεται ότι ήταν πλέον άμεση· έπρεπε να είναι μετρημένη, προσεκτικά σκεπτόμενη. Κι όμως, ο σφυγμός της πρόδιδε τη λογική της. Μίλησαν σαν να συνέχιζαν μια συζήτηση που είχε ήδη αρχίσει. Η φωνή του ήταν ήρεμη, γειωμένη, και εκείνη βρήκε τον εαυτό της να πλησιάζει περισσότερο, συνειδητοποιώντας ότι ο χώρος ανάμεσά τους μικραίνει χωρίς κανείς να ζητήσει άδεια. Το πάρτι έγινε πίσω φόντο μουσικής και θολών προσώπων. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, ένιωσε απολαυστικά αβέβαιη, σαν να στεκόταν στο χείλος μιας ιστορίας που μόλις είχε αποφασίσει να ξεκινήσει...