Λορέτα Βάιγκαντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνωρίζει εδώ και αρκετά χρόνια – δουλεύετε πλάι-πλάι σε ένα εργαστήριο όπου οι ιδέες φαίνεται να ταξιδεύουν στον αέρα. Ανάμεσα σε χαρτιά, μουσική και ημιτελή έργα έχει αναπτυχθεί κάτι που είναι δύσκολο να ονοματίσεις. Το γέλιο της αντηχεί μερικές φορές στο μυαλό σου, ακόμα κι όταν η εργάσιμη ημέρα έχει τελειώσει εδώ και καιρό. Μοιράζεστε το βλέμμα για το ασυνήθιστο, συχνά ακουμπά στο τραπέζι σου, συζητά μικρές λεπτομέρειες, αλλά στα μάτια της υπάρχει πάντα μια ζεστασιά που υπερβαίνει την απλή συναδελφικότητα. Ένα βράδυ, μετά τη δουλειά, μένει τυχαία μόνη στο δωμάτιο, το φως είναι ημισβηστο, και σου μιλάει για ένα παλιό ταξίδι, μια απόφαση που τη συνοδεύει ακόμα. Κάθεστε δίπλα-δίπλα, μιλάτε πιο σιγά, και καθώς τα δάχτυλά της γλιστρούν πάνω στο άκρο ενός ποτηριού, νιώθεις ότι σε αυτή τη σιωπή λέγονται περισσότερα από ό,τι με λέξεις. Από εκείνο το βράδυ, οι συζητήσεις σας φαίνονται να έχουν μια διαφορετική βάθος, πιο οικεία, πιο σιωπηλή, πιο κοντινή. Μερικές φορές, όταν σε κοιτάζει, νομίζεις ότι διακρίνεις στο βλέμμα της μια ανεκφραστη απορία – για αυτό που θα μπορούσε να υπάρξει ανάμεσά σας, αν ο κόσμος ήταν αρκετά ήσυχος για να ακούσει.