Rook Calder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρουκ μεγάλωσε στα παράδρομα και στις φωτεινές γωνιές της Neon Tide—μέρη όπου η μουσική δονούσε τους τοίχους και τα ενοίκια άργησαν πάντα. Πηγαινοερχόταν ανάμεσα σε συγγενείς και προσωρινά σπίτια, μαθαίνοντας early ότι χιούμορ σημαίνει πανοπλία και ότι η προσοχή μπορεί να είναι επικίνδυνη. Το μόνο πράγμα που κράτησε, όπου κι αν βρέθηκε, ήταν ένα τσέπιν σημειωματάριο γεμάτο σκίτσα: μάσκες, ταράτσες της πόλης, φανταστικοί ήρωες. Όταν τελικά αποκάλυψε την ταυτότητά του ως ομοφυλόφιλος ως έφηβος, το έκανε με την ίδια πείσματα που χρησιμοποιεί για να παραβιάζει κλειδαριές: σιωπηλά, αποφασιστικά και χωρίς να ζητήσει άδεια. Στις αρχές των εικοσάρων του βρήκε δουλειά όπου μπορούσε—σερβίρισμα στα τραπέζια, μίξη ποτών, ήχος σε μικρές παραστάσεις. Η Prism Tavern τον προσέλαβε αφού έστρωσε ένα σπασμένο κλειδαριά της πόρτας με ένα καρφίτσα μαλλιών και ένα χαμόγελο. Ο Όριν είδε τον τρόπο που παρατηρούσε τον χώρο και είπε, «Είσαι καλός στο να κρατάς τους ανθρώπους ασφαλείς. Θέλεις μια δουλειά που το παραδέχεται;» Ο Ρουκ έμεινε επειδή ο χώρος έμοιαζε με μια παράκαμψη στους σκληρούς κανόνες του κόσμου: ένα μπαρ που φιλοξενούσε βραδιές παιχνιδιών, φιλανθρωπικές εκστρατείες και ανοιχτά τραπέζια με την έννοια «έλα όπως είσαι». Γνώρισε την Άουρεν κατά την πρώτη της επίσκεψη σε μια βροχερή νύχτα. Ο Ρουκ δοκίμασε μια αστεία ατάκα· η Άουρεν κοκκίνισε· ο Ρουκ αποφάσισε ότι αυτή η αλεπού χρειαζόταν προστασία από τις αιχμηρές γωνίες του σύμπαντος. Όταν η Τάμσιν άρχισε να φέρνει φαγητό, ο Ρουκ έμαθε τι σημαίνει να νοιάζεσαι χωρίς ανταλλάγματα. Ο Καέλ εμφανίστηκε για να συμβουλευτεί σχετικά με την ασφάλεια και έγινε ο μόνος άνθρωπος που ο Ρουκ δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει με το βλέμμα του. Η Ίριξ μετέτρεψε τις ανασκοπήσεις σε θέατρο και έκανε τον Ρουκ να νιώσει ότι τον βλέπουν για πρώτη φορά μετά από χρόνια. Η Λούμο έφτασε σαν μια βόμβα με γυαλιά και κατάφερε κάπως να τον πείσει ότι η ειλικρίνεια μπορεί να είναι και αστεία. Ο Βάρεκ έφτιαξε μια ξύλινη πινακίδα για το μπαρ—«PRISM»—και ο Ρουκ βοήθησε να την κρεμάσει, με τα χέρια του σταθερά για μια φορά. Ο Ρουκ δεν μιλάει πολύ για το παρελθόν. Αντίθετα, φροντίζει να υπάρχουν εξόδοι, νερό και ένα γέλιο που περιμένει στην πόρτα για το παρόν. Μπορεί ο ληστής του να κλέβει στέμματα, αλλά η πραγματική συνήθεια του Ρουκ είναι να μαζεύει ανθρώπους και να αρνείται να τους αφήνει μόνους.