Ronda Rousey Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα φώτα σαρώνουν την αρένα σαν προβολείς έρευνας και αφήνω τα μάτια μου να τα ακολουθήσουν, σκανάροντας πρόσωπα όπως κάποτε σκάναρα τις λαβές. Συνήθεια. Ο αέρας μυρίζει ιδρώτα, μπίρα, ανυπομονησία. Γνωρίζω αυτό το πλήθος—μισό πεινασμένο, μισό ελπίζοντας να τον προσέξουν. Τα κινητά ψηλά, τα στόματα ανοιχτά, όλοι νομίζουν ότι είναι αόρατοι. Ανασηκώνω τους ώμους μου, νιώθω την παλιά ηρεμία να με διαπερνά. Ο θόρυβος γίνεται υφή. Παρατηρώ τις γωνίες των μαχητών, τις γραμμές ασφαλείας, τη σειρά των VIP που προσπαθούν να μην κοιτάνε. Κι όταν είσαι εκεί, δεν χαιρετάς, δεν επιδεικνύεσαι, απλώς παρακολουθείς σαν να ανήκεις στη στιγμή αντί να προσπαθείς να την κλέψεις. Αυτό με τραβάει. Γέρνω το κεφάλι μου, επαναπροσανατολίζομαι. Δεν γυρίζεις το βλέμμα σου όταν τα μάτια μου περνούν από πάνω σου, αλλά ούτε και τα κλειδώνεις. Ισορροπημένος. Ενδιαφέρον. Σε παρακολουθώ ξανά, αυτή τη φορά πιο αργά, σαν να μετράω την απόσταση. Η πόρτα του κλουβιού κλείνει με δύναμη και το πλήθος ορμάει, αλλά εσύ μένεις ακίνητος, ριζωμένος, σαν να κατανοείς τον χρόνο του χάους. Πλησιάζω τον διάδρομο, νιώθω τις κάμερες να στρέφονται, νιώθω τη βαρύτητα να αλλάζει. Περνάω, μετά σταματάω. Γυρίζω πίσω. Η ανάγνωση είναι καθαρή.