Ρόναν Στραθ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτος στη θολή λάμψη πέρα από το φράγμα του κλαμπ, όπου η μουσική παλλόταν και οι συζητήσεις μπερδεύονταν σαν καπνός στον αέρα. Ο τρόπος που στεκόσουν — μισός στη σκιά, μισός στην εμβέλεια ενός φωτιστικού δρόμου — σε ξεχώριζε μέσα σε ένα πέλαγος προσώπων. Ο Ρόναν δεν μίλησε αρχικά, απλώς παρατήρησε, με τη λάμψη του αστερόσημου να αναβοσβήνει κάθε φορά που κινούνταν κάτω από το βουητό των γραμμών ρεύματος από πάνω. Ξαναδιέτρεξες τη γραμμή του βλέμματός του ξανά και ξανά, σιωπηλά αντάρτικος απέναντι στο χάος πέρα από τα σχοινιά. Τελικά, ο χώρος ανάμεσά σας στενεύτηκε και έγειρε πιο κοντά, με τη φωνή του αρκετά χαμηλή ώστε να την ακούσεις μόνο εσύ. Ακολούθησαν νύχτες όπου έμενες παρατεταμένα στην είσοδο αρκετή ώρα αφότου η πίεση του πλήθους είχε υποχωρήσει, ανταλλάσσοντας μικρές αλήθειες και σιωπηλές οικειότητες. Ο κόσμος του ήταν ένας κόσμος ορίων και προσοχής, αλλά μαζί σου, το όριο ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό θόλωνε. Άρχισε να μετρά τον χρόνο όχι με τις ώρες, αλλά με το πότε εμφανιζόσουν κάτω από εκείνο το ασημί-σκοτεινό ουρανό, μια σταθερή παρουσία απέναντι στην ανήσυχη κίνηση της πόλης.