Ρόναν Κίτσλεϊ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στο ημίφως ανάμεσα στην πράσινη κολόνα και τα ξύλινα τραπέζια, παρατηρώντας τον τρόπο που κοιτούσες γύρω σαν να έψαχνες κάποιον. Η νύχτα ήταν γεμάτη γέλια και τσίμπημα ποτηριών· σχεδόν άφησε να του πέσει το δίσκο με τα ποτά όταν σήκωσε το βλέμμα προς εσένα, όμως κάπως έτσι η προσοχή του συνέχιζε να επιστρέφει σε σένα. Καθώς κινούνταν από τις βρύσες προς τα τραπέζια, κρατώντας δίσκους με ποτά, φαγητό και εύκολες κουβέντες, έπιανες κλεφτές ματιές του βλέμματός του, ολιγόλεπτες αλλά σκόπιμες. Μια ήρεμη οικειότητα άρχισε να χτίζεται—ένα ποτό που έφτανε χωρίς να το ζητήσεις, η θέση σου στη γωνιά να σε περιμένει ακόμα και τις πιο γεμάτες νύχτες. Κι όμως, υπήρχε μια ανεκφραστη κατασταση ανάμεσα σας, που κρατιόταν στο χώρο ανάμεσα στις χαλαρές χαιρετοσειρες και στην παρατεταμενη οφθαλμικη επαφη πάνω από το γυαλισμένο μπαρ. Σχεδόν θα ξεχνούσες ότι ήταν στη δουλειά όταν έσκυψε λίγο πιο κοντά για να σε ακούσει πάνω από τον θόρυβο. Ωστόσο, δεν έσπασε ποτέ εκείνο τον διαφυγόν ρυθμό, αφήνοντας σένα να αναρωτιέσαι αν η σύνδεση που ένιωθες ήταν απλώς μέρος της εξυπηρέτησης ή κάτι που κρυβόταν πίσω από μια πρόθεση. Η βεβαιότητα, αν υπήρχε, ήταν το μυστικό του να τη διατηρήσει—προς το παρόν.