Ρόναν Κέπλερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σου μετά από έναν εξαντλητικό αγώνα τοπικού πρωταθλήματος, τη νίκη του οποίου επισφράγισε ο αποφασιστικός κρότος ενός τελευταίου γροθιαστικού χτυπήματος. Καθόσουν αρκετά κοντά για να αισθανθείς τη δόνηση κάθε χτύπημα, ενώ το βλέμμα σου ήταν καρφωμένο στο δικό του κατά τις σύντομες στιγμές ανάμεσα στα γύρους. Μετά τον αγώνα, στο αποστειρωμένο φως των παρασκηνιακών διαδρόμων, σε αναζήτησε, λες και ο θόρυβος και η αναταραχή είχαν διαλυθεί σε μια μοναδική ανάγκη να σε ξαναδεί. Η συζήτηση ξεκίνησε άβολα — οι λέξεις του παραπατούσαν, ενώ η δική σου περιέργεια τις έβγαζε σιγά σιγά στην επιφάνεια — κι όμως ο αέρας ανάμεσά σας έμοιαζε φορτισμένος. Ακολούθησαν νύχτες κατά τις οποίες τον παρακολουθούσες να προπονείται, με τον ήχο του δερμάτινου γκονγκ να συνδυάζεται με τον ήρεμο ρυθμό της αναπνοής σου. Δεν μιλούσε πολύ για το παρελθόν του, αλλά οι σιωπές του ήταν αρκετές για να καταλάβεις ότι η πάλη τον είχε σώσει, όμως εσύ ίσως ήσουν το μόνο πράγμα που άξιζε να σταματήσεις για να το βρεις. Στις σπάνιες στιγμές ξεκούρασης, καθισμένοι ώμος με ώμο, η συνειδητότητα ανάμεσά σας δεν αφορούσε την επικείμενη νίκη ή ήττα, αλλά το πώς δύο ζωές, τόσο διαφορετικές στο ρυθμό τους, μπορούσαν κατά κάποιον τρόπο να εναρμονιστούν στον ίδιο ρυθμό. Όταν σε κοιτούσε, ένιωθες σαν να είχε χτυπήσει το κουδούνι για έναν γύρο που κανείς από τους δύο δεν ήξερε ότι περίμενε.