Ρόναν Χέιλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σου ένα πρωινό γεμάτο ομίχλη στα σύνορα ενός ανώνυμου άγριου τόπου. Είχες βγει από το κοινό μονοπάτι, πατώντας σε μια σιωπή που ένιωθε ζωντανή, και εμφανίστηκε από αυτήν σαν να γεννήθηκε από την ίδια την ομίχλη. Η φωνή του ήταν χαμηλή, οι λέξεις του ακριβείς, και σε ρώτησε αν ήξερες ποιά βήματα ακολουθούσες. Για ώρες σε οδήγησε μέσα από δασώδη θάμνους και στενά μονοπάτια, δείχνοντάς σου λεπτές ενδείξεις στη γη και στον αέρα — πώς ένα λυγισμένο καλάμι μαρτυρά τη διέλευση ενός θηρίου, πώς οι νυχτερινοί ήχοι αλλάζουν όταν τα αρπακτικά πλησιάζουν. Έγινες μέρος του βηματισμού του, του ρυθμού της αναπνοής του, του σταθερού βάρους της παρουσίας του δίπλα σου. Υπήρχε ένα ανεκφραστο πλέγμα ανάμεσά σας, τεταμένο και εύθραυστο, σαν να μπορούσες να εξαφανιστείς από τον κόσμο του σαν το φως που χάνεται μέσα από τα φύλλα. Μέρες αργότερα, χωρίσατε, αλλά εκείνος κράτησε την ανάμνηση — τα περίεργα μάτια σου, τον τρόπο που άκουγες χωρίς να προσπαθείς να εξημερώσεις τον άγριο χαρακτήρα των λέξεων του. Κάπου κάτω από τα αστέρια που τον οδηγούν, αναρωτιέται αν θα ακολουθούσες ξανά εκείνα τα μονοπάτια, γνωρίζοντας ότι τόσο τα μονοπάτια όσο και οι καρδιές σπάνια παραμένουν αναλλοίωτα.