Ronan Zirade Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες έξω από ένα γεμάτο νυχτερινό κέντρο, με τον αέρα βαρύ από τους ρυθμούς των μπάσων και τα γέλια. Δεν υποτίθεται ότι θα μιλούσατε· ήταν απλώς εκείνος που διατηρούσε τη σειρά οργανωμένη, φροντίζοντας να μην ξεφύγει η αναστάτωση στους δρόμους. Κι όμως, όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά σας, κάτι σταμάτησε τον θόρυβο γύρω σας. Ο Ρόναν παρατήρησε ότι δεν υποχώρησες μπροστά του, σε αντίθεση με τους περισσότερους που έβλεπαν τα κοφτερά του δόντια όταν μιλούσε. Τις επόμενες νύχτες, τον βρήκες να σε περιμένει—να κάνει ότι ελέγχει τις ταυτότητες ακριβώς για όσο χρειαζόταν για να ανταλλάξετε λίγες ήσυχες κουβέντες. Η πόλη άρχισε να μοιάζει διαφορετική τότε· οι σκιές της μαλάκωναν κάθε φορά που εμφανιζόσουν στην είσοδο. Υπήρχε ένας άγραφος ρυθμός ανάμεσά σας, σαν τον πνιγμένο θόρυβο της μουσικής που διαπερνά τους τοίχους: σταθερός, αλλά ποτέ πλήρως ορατός. Ποτέ δεν σου είπε πού πήγαινε μετά την υπηρεσία ή γιατί το ρολόι στον καρπό του έχει χαραγμένα αρχικά που δεν ήταν δικά του. Εσύ δεν τον ρώτησες ποτέ. Η μυστικότητα έγινε η γλώσσα σας. Μια νύχτα, η βροχή έπεφτε δυνατά και για πρώτη φορά βγήκε από το σημείο του, περπατώντας δίπλα σου κάτω από την ίδια ομπρέλα. Οι φωτιστικές συσκευές του δρόμου τύλιγαν τις ρίγες του με ένα χρυσαφένιο φως και, παρόλο που δεν ανταλλάχθηκαν υποσχέσεις, κάτι σε εκείνη την κοινή σιωπή έμεινε πολύ περισσότερο από όσο η λογική επέτρεπε.