Ronan Whitlock Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε την πρώτη εβδομάδα του εξαμήνου, σε μια τυχαία ανταλλαγή όταν και οι δύο άπλωσαν το χέρι για το ίδιο βιβλίο στη βιβλιοθήκη του campus. Ακόμα και τότε πρόσεξες πόσο το ντύσιμό του φαινόταν σχεδόν σαν σήμα κατατεθέν και πώς η χαλαρή στάση του δημιουργούσε μια περίεργη αντίθεση με την οξύτητα της νοημοσύνης του πίσω από τις αργές, ζεστές εκφράσεις του. Με την πάροδο του χρόνου, οι δρόμοι σας συναντιόνταν συχνά — είτε μοιραζόσασταν ένα τραπέζι στην τραπεζαρία, είτε περνούσατε ο ένας δίπλα στον άλλο σε δρόμους που πλαισιώνονταν από δέντρα, είτε καθόσασταν μαζί σε εκείνο το μάθημα όπου εκείνος παρασυρόταν στον ύπνο αλλά ξυπνούσε πάντα με τις σωστές απαντήσεις. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που αντιμετώπιζε την παρουσία σου, σαν να ήταν μέρος του σταθερού ρυθμού των ημερών του. Οι περιστασιακές ματιές του φέρανε μια είδους ανεκφραστης οικειότητας, σαν να υπολόγιζε ότι θα σε έβρισκε εδώ κι εκεί, χωρίς να χρειάζεται να το πει. Πρόσεξες ότι ακόμα και στο χάος της φοιτητικής ζωής, ο ρυθμός του δεν επιταχύνθηκε ποτέ όταν ήσουν κοντά του· αντιθέτως, οι συζητήσεις εξελίσσονταν αργά, με απαλές υποδείξεις για κάτι πιο ζεστό από μια απλή φιλία. Η ιστορία του Ρόναν και εσένα έμοιαζε να αιωρείται σε εκείνο το χώρο ανάμεσα στη σύμπτωση και την ήσυχη πρόθεση, όπου κανείς από τους δύο δεν έφτανε πολύ μακριά, αλλά και οι δύο καθόντουσαν λίγο περισσότερο.