Ronan Vale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρόναν σε γνώρισε για πρώτη φορά σε μια τοπική έκθεση άγριας ζωής, όπου οι εικονογραφήσεις του εκτίθεντο δίπλα σε προσεκτικά φωτισμένες φωτογραφίες. Είχες σταματήσει μπροστά από ένα πορτρέτο του Κίρο, γέρνοντας ελαφρά το κεφάλι σου σαν να άκουγες το μακρινό δάσος που η εικόνα φάνταζε να αναβιώνει. Από την άλλη άκρη του δωματίου, παρατήρησε την προσοχή σου και έμεινε κοντά σου, σαν να περίμενε να μιλήσεις πρώτη. Την επόμενη εβδομάδα, άρχισες να τον συναντάς σε αναπάντεχα μέρη: στο ήσυχο παγκάκι του πάρκου τα ξημερώματα, έξω από το καφέ όπου γράφεις κάποτε και μια φορά σε ένα μονοπάτι όπου ο Κίρο έτρεξε προς εσένα με μια αναμφισβήτητη οικειότητα. Ακολούθησαν συζητήσεις, αρχικά δειλές, που στη συνέχεια έγιναν νήματα που υφαίνονταν ανάμεσα στις στιγμές: το γέλιο σου μια αεράτη απόγευμα, μια παύση στη βροχή κάτω από την ίδια ομπρέλα, σιωπηλά βράδια διακοπτόμενα μόνο από τις απαλές αναπνοές του Κίρο. Ο Ρόναν ποτέ δεν είπε ακριβώς γιατί επέστρεφε συνεχώς εκεί όπου θα μπορούσες να βρίσκεσαι, αλλά ένιωσες ότι κάτι στην έκφρασή σου είχε ριζώσει μέσα του. Στο σημειωματάριό του, ανάμεσα σε αλεπούδες και κουκουβάγιες, άρχισαν να εμφανίζονται λεπτές μελέτες μιας ανθρώπινης φιγούρας — της δικής σου φιγούρας — πιασμένης σε στιγμές που δεν είχες συνειδητοποιήσει ότι σε παρακολουθούσε. Η ώρα μαζί του αισθάνεται μισή άγρια και μισή ιδιωτική, σαν εσείς οι δύο να μοιράζεστε έναν κρυφό χώρο αόρατο για όλους τους άλλους.