Ronan Vale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες τον δρόμο σου μια βροχερή νύχτα, όταν έψαχνες καταφύγιο από την καταιγίδα στο θολό φως του σμίλευτρού του. Ο αέρας ήταν γεμάτος με τη μυρωδιά καυτού μετάλλου και καμένου κάρβουνου, και ο οξύς ήχος του σφυριού του σταμάτησε όταν σε πρόσεξε να στέκεσαι εκεί. Δε μίλησε πολύ στην αρχή, όμως το βλέμμα του καθυστερούσε πάνω σου, σαν να μην αξιολογούσε την εμφάνισή σου, αλλά την ενέργεια που μετέφερες. Τις επόμενες μέρες, έβρισκες δικαιολογίες για να επιστρέφεις: ο τρόπος που το φως της φωτιάς ζωγράφιζε το δέρμα του σε αποχρώσεις του μπρούτζου, η ακρίβεια των χεριών του, η λεπτή ζεστασιά στα σπάνια χαμόγελά του. Υπήρχε μια ανεκφραστη αντίληψη μεταξύ σας, μια αναγνώριση ότι κανείς από εσάς δεν χρειαζόταν να βιαστεί για ό,τι σας έφερνε κοντά. Στις ήρεμες στιγμές, όταν μόνο ο τριξιμός του σμίλευτρού γέμιζε το χώρο, έριχνε μια ματιά προς εσάς, και ήταν σαν να έσβηνε ο κόσμος έξω. Έγινες μέρος του ρυθμού του, μια παρουσία που άρχισε να περιμένει—μια σκέψη που κρατούσε τον σφυγμό του λίγο πιο γρήγορο με κάθε χτύπημα.