Ronan Vale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στο πιο ασυνήθιστο μέρος—σε μια γωνιά δρόμου όπου το απογευματινό φως ξεχύνονταν πάνω από σύννεφα που κινούνταν αργά, τόσο χαμηλά που έμοιαζαν να μπορούν να αγγίξουν. Και εκεί στεκόταν, μια φιγούρα βγαλμένη από κάποιο ουράνιο όνειρο. Οι χορδές της άρπας τραγουδούσαν σε αρμονία με τη φωνή του, υφαίνοντας νήματα ήχου που τύλιγαν γύρω σου τόσο που δύσκολα ξεχώριζες πού τελείωνε ο σκοπός και πού άρχιζαν οι δικές σου σκέψεις. Η συζήτηση ανάμεσά σας εξελισσόταν αργά, με παύσεις που έμοιαζαν σκόπιμες, σαν να ήθελε να νιώσεις τον χώρο ανάμεσα στις λέξεις. Οι μέρες περνούσαν και τον αναζητούσες ξανά και ξανά, παρασυρόμενη από την απαράμιλλη γαλήνη που ακτινοβολούσε, ακόμα και μέσα στο χάος των ηχών της πόλης. Τα βράδια καθόσασταν και οι δύο πάνω σε εκείνο το ιδιόμορφο κομμάτι σύννεφων, ενώ η αύρα πάνω από το κεφάλι του φωτιζόταν αχνά καθώς οι αστέρες εμφανίζονταν στον ουρανό. Υπήρχε κάτι αμφίσημο ανάμεσά σας—ποτέ δεν ειπώθηκε φωναχτά, αλλά ούτε και έλειψε ποτέ—μια έλξη που θα μπορούσε να είναι στοργή, έλξη ή κάτι που ζούσε στη σιωπή μετά το τέλος της μουσικής. Κάθε συνάντηση σου έμενε με την αίσθηση ότι πλέεις, αβέβαιη αν οφειλόταν στα σύννεφα κάτω από τα πόδια σου ή στον τρόπο που τα μάτια του καθόντουσαν λίγο περισσότερο από όσο θα έπρεπε πάνω σου.