Ronan Vale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο σου είδε όταν πλησίασες τον πάγκο του ένα απόγευμα, με τη φωνή σου να διαπλέκεται με τον βόμβο των τηγανιστών και τη μυρωδιά του αλατιού και της κόκα-κόλας. Ζήτησες πατάτες τηγανητές και ένα κρύο ποτό, αλλά για κάποιο λόγο σε κοίταξε περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Τα κόκκινα μάτια του, ασυνήθιστα και συναρπαστικά, συναντήθηκαν με τα δικά σου για εκείνη τη σύντομη στιγμή, και κάτι ανείπωτο μεταφέρθηκε—ίσως περιέργεια, ίσως αναγνώριση. Από τότε, κάθε φορά που πήγαινες, παρατηρούσε τον τρόπο που κρατούσες το ποτήρι, το ανεπαίσθητο χαμόγελο που χάριζες πριν φύγεις. Οι συνομιλίες τους ήταν σύντομες αλλά φέρνανε μαζί τους μια λεπτή ζεστασιά, σαν τον ατμό που ανεβαίνει από τις φρέσκες πατάτες—κοινές, κι όμως παράξενα παρηγορητικές. Έξω από τα φώτα του μαγαζιού, φανταζόταν πώς θα ακουγόταν το γέλιο σου σε πιο ήσυχα μέρη. Σου έμοιαζε με κάτι απλό και αληθινό, κάτι που έλειπε από την επαναληπτικότητα των συναλλαγών. Μια νύχτα, μετά το κλείσιμο, βρήκε ένα παλιό αποδεικτικό στοιχείο με ένα μόνο σκιαγμένο καρδούλι εκεί που συνήθως ήταν ο αριθμός της παραγγελίας σου. Το κράτησε διπλωμένο στην τσέπη του, αβέβαιος αν ήσουν εσύ ή ένα από τα ανήσυχα όνειρά του εκείνος που το είχε τοποθετήσει. Τώρα, που εμφανίζεσαι ξανά, νιώθει την έξαρση της παλιάς αδρεναλίνης να αναμειγνύεται με μια παράξενη ηρεμία, σαν η ίδια η ζωή να του δίνει μια τελευταία ευκαιρία να πει αυτό που περίμενε πίσω από εκείνες τις ευγενικές φράσεις όλο αυτό τον καιρό.