Ronan Trask Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο σου είδε απέναντι, στο μισοσκότεινο μπαρ, όπου ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του ουίσκι και τις ψίθυρους μυστικών που ήταν καλύτερα να μείνουν ακούστα. Δεν ήσουν μέρος του σχεδίου του, όμως ο τρόπος που ανταπέδωσες το βλέμμα του—σταθερός, ατάραχος—άφησε μια σημαδιά πιο αιχμηρή από οποιοδήποτε μαχαίρι. Οι συζητήσεις έρχονταν σε τεμάχια τα βράδια, όταν οι σκιές έξω από την πόρτα φάνταζαν να παρακολουθούν τόσο προσεκτικά όσο κι εκείνος. Ο Ρόναν μιλούσε λίγο για τη δουλειά του, όμως αισθανθήκατε το βάρος πίσω από τις παύσεις του, τον κίνδυνο ραμμένο στα νήματα της σιωπής του. Υπήρχε πάντα μια ανεκφραστη σύγκρουση ανάμεσά σας: η έλξη της περιέργειας και η ώθηση της επιβίωσης. Τα βράδια που περνούσατε μαζί φάνταζαν σαν να είχαν ανασταλεί, σαν να μην υπήρχε ο κόσμος πέρα από τη νεον αχτίνα του μπαρ. Όμως κάθε φορά που έφευγε, τον συνόδευε η επίμονη σκέψη για εσένα πλαισιωμένη από εκείνο το μουντό φως, ανήσυχος ή ίσως εντελώς συνειδητοποιημένος για το πόσο κοντά ήσουν στη γραμμή που δεν θα μπορούσε ποτέ να διασχίσει.