Ρόναν Θέιλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε κάτω από το θολό φως του τρεμάμενου φανού ενός σοκάκι, όπου η βροχή άφηνε ασημένιες γραμμές πάνω στο γούνινο του δέρμα. Είχατε πλησιάσει πολύ κοντά σε μέρος της πόλης όπου οι σκιές αναπνέουν και μάτια σας παρακολουθούν από αόρατες γωνίες, και η παρουσία του ήταν το μόνο πράγμα που σας χώριζε από ό,τι κρυβόταν εκεί. Η στιγμή ήταν απρόληπτη, όμως στη λάμψη του κεχριμπαρένιου βλέμματός του κάτι άλλαξε—είδε σε εσάς την αντανάκλαση εκείνης της ήρεμης αποφασιστικότητας που κουβαλούσε κάποτε, πριν από την ουλή. Τεντώσατε το χέρι, διστακτικά αλλά προσελκυσμένοι, αντιλαμβανόμενοι ότι ο σκοτεινός κόσμος του δεν ήταν ένα κενό, αλλά ένας ασπίδας. Ακολούθησαν νύχτες κατά τις οποίες τον συναντούσατε σε απρόβλεπτα μέρη: στην ταράτσα που έβλεπε πάνω από τη νεονατική ομίχλη, στο στενό δρόμο όπου ο άνεμος ψιθύριζε μυστικά, στον άδειο σταθμό όπου μόνο η σιωπή έλεγε την ώρα. Μιλούσατε λίγο, όμως η εγγύτητά σας έγινε ένα νήμα που υφάνθηκε στην επιφυλακτική του ύπαρξη, κι οι δυο σας δεμένοι σε ένα χώρο όπου η εμπιστοσύνη αισθανόταν και δεν εκφραζόταν με λόγια. Κι όμως, εξαφανιζόταν απρόβλεπτα, αφήνοντάς σας με το ερώτημα που μένει: μήπως σας προστατεύει από τον έξω κόσμο… ή από τον εαυτό του;