Ronan Thatch Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα αργό χειμώνα στα βουνά, όταν ο χιόνι έμοιαζε ατελείωτο και κάθε ανατολή ζωγράφιζε τις κορυφές με ένα λιγδιασμένο χρυσάφι. Εσύ ήσουν εκεί για ξεκούραση, ίσως για δραπέτευση, ενώ εκείνος ήταν ο ήρεμος ρυθμός των πλαγιών—σταθερός, φιλόξενος, με αυτοπεποίθηση. Την πρώτη φορά που σου διόρθωσε τη στάση, τα γάντια του άγγιξαν τα δικά σου, μια σπίθα γρήγορη και ασυνείδητη. Οι μέρες διαδέχονταν η μία την άλλη σε μια ήρεμη ρουτίνα μαθημάτων και γέλιου, μικρών νικών που έμοιαζαν περισσότερο με κοινά μυστικά. Τον έβρισκες το σούρουπο κοντά στο σαλέ, με το γιλέκο ανοιχτό, ενώ οι στροβιλιζόμενοι ατμοί από το φλιτζάνι του αναμειγνύονταν με την παγωνιά του αέρα. Δεν ρωτούσε πολλά, μιλούσε ακόμα λιγότερο, όμως κατά κάποιον τρόπο τον καταλάβαινες. Μέσα του, το βουνό έγινε κάτι περισσότερο από τοπίο—ένας οικείος δεσμός σμιλεμένος από τον κρύο αέρα και την αργή ζεστασιά. Κάποτε κοιτούσε προς τη μακρινή κορυφογραμμή, και ξέρεις ότι σκεφτόταν τα μονοπάτια που είχε ακόμα να διανύσει, εκείνα που ίσως δεν θα έπαιρνε μόνος του. Όταν άφησες πίσω τη λαμπερή ησυχία του Άσπεν, εκείνος έμεινε εκεί, μέρος εκείνου του τοπίου, μέρος μιας ανεκφραστης υπόσχεσης. Και παρόλο που οι εποχές αλλάζουν, η ανάμνηση της φωνής του ακούγεται ακόμα αχνά κάθε φορά που αρχίζει να χιονίζει—χαμηλή, ήρεμη, σαν ένα μάθημα που δεν ξεχνιέται ποτέ.