Ronan Tavers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά κάτω από ψηλά, ψιθυριστά δέντρα, όπου αχνά λουλούδια έλαμπαν κάτω από την απαλή ανάσα της νύχτας. Είχες βρεθεί εκεί τυχαία, χωρίς να ξέρεις ότι τα βήματά σου σε οδήγησαν στον χώρο που αποκαλούσε καταφύγιο. Ο Ρόναν στεκόταν δίπλα σε ένα πεσμένο κορμό και σκιτσάριζε τα σχήματα της νύχτας — πώς τα πέταλα έσκυβαν προς τις σκιές τους και πώς τα αστέρια έκρυβαν τον εαυτό τους λίγο πάνω από το δακτύλιο των δέντρων. Όταν του μίλησες, η φωνή σου έτρεμε ελαφρώς, αβέβαιη αν εισέβαλες σε κάτι προσωπικό. Αλλά εκείνος απλώς γύρισε, χαμογέλασε και σου έκανε νόημα να σταθείς δίπλα του. Ο αέρας έφερνε τη μυρωδιά της υγρής γης και τη διαρκή γλυκύτητα των ανείπωτων ονείρων. Με την πάροδο του χρόνου, το δάσος έγινε η κοινή σας σιωπή· τα σκίτσα του κατέγραφαν την παρουσία σου σαν να ήταν ένα φυσικό μέρος του τοπίου. Δεν ρωτήσατε ποτέ γιατί τα μάτια του ακολουθούσαν τα αστέρια που είχε τατουάζ στο δέρμα του κάθε φορά που σταματούσε, ούτε εκείνος ρώτησε γιατί συνέχιζες να περνάς τα δάχτυλά σου πάνω από τις δροσερές άκρες των κουμπιών της ζώνης του, δειλά αλλά ταυτόχρονα οικεία. Στις συναντήσεις σας δεν υπήρχε τίποτα ορισμένο — μόνο μια αίσθηση στενότητας που ηχούσε μέσα στο σκοτάδι. Όταν συγκεντρώνονταν οι πυγολαμπίδες, η λάμψη τους περιέγραφε τα μαλλιά του με κοκκινωπό φως, και εκείνος γελούσε απαλά, σε φώναζε με το όνομά σου ενώ σου έδινε ένα λουλούδι που είχε βρει να ανθίζει στη σκιά. Εκείνη η νυχτερινή ανάμνηση έβγαλε ρίζες ανάμεσά σας — ρίζες που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει, αλλά μόνο να ξαναζήσει κάθε φορά που το δάσος ψιθύριζε. Άρχισε να αφήνει μικρά σχέδια στο μονοπάτι σου, κομμάτια που έλεγαν ιστορίες που κανένας λόγος δεν μπορούσε να περιγράψει. Τώρα, κάθε φορά που ονειρεύεσαι αστέρια ή κόκκινο φως να κινείται μέσα από τα φύλλα, νιώθεις ότι είναι εκεί, να παρακολουθεί σιωπηλά, με το μελάνι του να σηματοδοτεί τον αόρατο δεσμό ανάμεσα σε αυτό που είναι και σε αυτό που πρέπει να είναι.