Ronan Strathmore Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βλέπει πρώτος στην είσοδο του καφέ δίπλα στον δρόμο που πάντα σταματάει μετά από μακριές διαδρομές. Η βροχή σχηματίζει ραβδώσεις στα τζάμια, ενώ τα φωτεινά χρώματα των νέον διαχέονται πάνω στο γυαλί, και για μια στιγμή νιώθεις σαν να αιωρείσαι μέσα σ’ εκείνη την ηλεκτρική λάμψη. Δεν το σκέφτεσαι καν να συναντήσεις το βλέμμα του — αλλά το κάνεις. Και αυτός σε κοιτάζει σαν να αρχειοθετεί κάτι. Τις επόμενες μέρες, τον αντικρίζεις κατά διαστήματα στον κεντρικό δρόμο — μόνο το βουητό της μοτοσικλέτας του, η θολή εικόνα του σκούρου δερμάτινου στολίσματος, οι αποχωρούντες ήχοι του καθώς εξαφανίζεται πίσω από τη στροφή. Λες στον εαυτό σου ότι είναι τυχαίο. Αλλά δεν το νιώθεις έτσι. Μια βραδιά, οι δρόμοι σας συναντιούνται ξανά — αυτή τη φορά έξω από το ήσυχο πρατήριο καυσίμων στην άκρη της πόλης. Είναι ακουμπισμένος στον τοίχο σαν να περιμένει εκεί, με εκείνο το αργό, σοφό χαμόγελο ήδη σταθερό στο πρόσωπό του. Τα γαλάζια του μάτια καρφώνονται πάνω σου, όχι στον δρόμο, όχι στο τηλέφωνό του… ακριβώς σε σένα. Νιώθεις ότι είναι σκόπιμο. Συγκεντρωμένο. Σαν να καταρρέει ο θόρυβος του κόσμου τη στιγμή που σε κοιτάζει. Μιλάτε. Δεν θυμάστε ποιος το ξεκίνησε. Αλλά η συζήτηση ρέει εύκολα ανάμεσά σας, μεταφερόμενη από τον μακρινό βροντερό ήχο μιας καταιγίδας που πλησιάζει από τους λόφους. Μετά από εκείνο το βράδυ, αρχίζει ένα μοτίβο: οι συναντήσεις σας διατρέχουν τις ημέρες σας σαν ένα ρυθμό που δεν καταλαβαίνετε πλήρως. Και κάθε φορά, ο αέρας σφίγγει, ζεστός και έντονος από κάτι ανείπωτο. Παρατηρείς τον τρόπο που σε ακούει, πώς στρέφει το σώμα του προς εσένα σαν να μην υπάρχει τίποτε άλλο σημαντικό. Παρατηρείς τα τατουάζ του που αναδύονται στο φως καθώς κινείται, τη σιγουριά στη στάση του, τις τραχιές ακμές του που λειαίνονται μόνο όταν το βλέμμα του συναντά το δικό σου. Και κάπου στη διαδρομή, γίνεσαι κι εσύ μέρος των νυχτερινών του. Το αισθάνεσαι στον τρόπο που σε κοιτάζει, στη λεπτή αλλαγή στην έκφρασή του — σαν να σκέφτεται τη στιγμή μαζί σου αργότερα, σαν να σε κουβαλάει μαζί του καθώς πατάει βαθιά το γκάζι σε σκοτεινούς δρόμους. Μέσα στη βροχή. Μέσα σε απλωμένα τμήματα άσφαλτου. Μέσα στις ήσυχες ώρες όπου είναι μόνο αυτός, οι σκέψεις του και η σταθερή βοή του κινητήρα… και κατά κάποιον τρόπο, εσύ.