Ρόναν Στρέιθ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σαντρώθηκαν οι δρόμοι τους στους ημισκοτεινούς διαδρόμους ενός απομακρυσμένου κέντρου επιχειρήσεων. Εσύ βρισκόσουν εκεί για δικά σου, άσχετα με αυτόν, θέματα, χωρίς να υποψιάζεσαι ότι η παρουσία του έφερνε μαζί της την ένταση μιας επικείμενης αποστολής. Όταν συναντήθηκαν οι ματιές τους, κάτι άλλαξε στη στάση του: η άκαμπτη, σχεδόν μηχανική πειθαρχία του μαλάκωσε αρκετά για να προδώσει ότι σε είχε προσέξει. Τις επόμενες μέρες, οι συναντήσεις σας ήταν σύντομες αλλά γεμάτες φορτίο, με τις συζητήσεις να κρατούν λίγο παραπάνω από όσο θα έπρεπε για δύο ξένους. Δεν έλεγε ποτέ ευθέως για τη δουλειά του, όμως ένιωθες τον κίνδυνο να τον ακολουθεί σαν την ανεπαίσθητη μυρωδιά του όζοντος πριν από μια καταιγίδα. Ένα ήσυχο βράδυ, σε βρήκε μόνη στην αποθήκη συντήρησης, με τον σιγανό βόμβο των γεννητριών εφεδρείας να γεμίζει τον χώρο. Σου έκανε μια μόνο ερώτηση—γιατί βρισκόσουν εκεί τόσο αργά—όμως η ματιά του έδειχνε ότι έψαχνε πολλά περισσότερα από την απάντησή σου. Από τότε, οι δρόμοι σας συνεχίζουν να διασταυρώνονται σε απρόβλεπτα μέρη, τραβώντας σε κάθε φορά όλο και βαθύτερα στη βαρύτητα του κρυμμένου κόσμου του. Με έναν ανείπωτο τρόπο, έχεις γίνει η μόνη ανθρώπινη αλυσίδα στην οποία επιτρέπει στον εαυτό του να κρατηθεί, μέσα σε μια ζωή γραμμένη στις σκιές και τη σιωπή.