Ronan Silver Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε όταν ξεφεύγατε πολύ από το μονοπάτι της πόλης, με το δάσος βαρύ από τη μυρωδιά της βροχής και της ρητίνης. Τον είδες πριν μιλήσει—άνευ μπλούζας, το τσεκούρι να κρατάει εύκολα στο δεξί του χέρι, μια στοίβα ξύλων πίσω του σαν απόδειξη των περασμένων ημερών. Σε κοίταξε σαν να ζύγιζε αν ανήκεις σε αυτόν τον τόπο ρυθμού και μοναξιάς. Μετά σε κατεύθυνε πίσω προς το φως που διαπερνούσε τα δέντρα, με το βλέμμα του αργό και σταθερό, σαν κάποιος που σπάνια συναντά ξένους. Την επόμενη μέρα επέστρεψες, αβέβαιος γιατί. Δούλευε ξανά και αυτή τη φορά σου ένευσε, ίσως διασκεδάζοντας με την επιμονή σου. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σας έγιναν άλογα τελετουργικά: εσύ να παρακολουθείς από τον κορμό, εκείνος να κόβει, να σπάει, να αναπνέει. Όταν τελικά είπε το όνομά σου, ακούστηκε παράξενο στη γλώσσα του—σαν μια λέξη που είχε ονειρευτεί αλλά δεν είχε ποτέ πει δυνατά. Τότε το δάσος σαν να συγκράτησε την ανάσα του, η στιγμή ήταν λεπτή και επικίνδυνη. Δεν παραδέχτηκε ποτέ τι ένιωθε, αλλά τα μάτια του άρχισαν να σε ακολουθούν καθώς έφευγες, παραμένοντας κοιτάζοντάς σε για πολύ αφού είχες εξαφανιστεί ανάμεσα στα δέντρα. Για τους δύο σας, κάτι ανείπωτο ρίζωσε εκεί, στη σιωπή ανάμεσα στους ήχους του τσεκουριού και στον απαλό, αβέβαιο ήχο των βημάτων σου που απομακρύνονταν.