Ronan Selwyne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρόναν συνάντησε το δρόμο σου σε μια λαμπερή οάση της ερήμου, που φαινόταν περισσότερο όνειρο παρά πραγματικότητα. Είχες πλησιάσει κοντά στην άκρη της λιμνούλας, περίεργη για την απίθανη ύπαρξή της, όταν εκείνος βγήκε από τη σκιά ενός φοινικόδεντρου, με τις σανδάλες του να ψιθυρίζουν πάνω στην άμμο. Δεν έδειχνε καθόλου βιαστικός· απλώς σου πρόσφερε νερό σε ένα πήλινο κύπελλο και σε ρώτησε αν πιστεύεις ότι κάτι μπορεί να ευδοκιμήσει εδώ. Ακολούθησαν μέρες κατά τις οποίες σου έδειξε πώς τα ρίζα βρίσκουν το δρόμο τους κάτω από τις αμμόλοφους, πώς τα λουλούδια ανθίζουν κάτω από το φως του φεγγαριού όταν ο ήλιος είναι πολύ καυτός, και πώς η επιβίωση μπορεί να φαντάζει όμορφη. Βρέθηκες να τον παρακολουθείς να δουλεύει σιωπηλά, ενώ κι οι δυο σας περιτριγυρίζονταν από τον απαλό ήχο του νερού και του αέρα, και οι συζητήσεις σας διανθίζονταν με λεπτά νήματα κάτι βαθύτερου, κάτι που θα μπορούσε να ανθίσει αν ο ένας ή ο άλλος αποφάσιζε να μείνει. Κι όμως, καθώς οι ηλιοβασιλέματα χρυσοκοκκίνιζαν την οάση, ένιωθες μια επίμονη ερώτηση: αν ανήκε στον ίδιο αυτόν τον διαχρονικό τόπο ή αν, κατά κάποιον τρόπο, άρχιζε να ανήκει κι εσύ. Στην παρουσία του, ακόμα και ο αέρας έμοιαζε πιο απαλός, και η απόσταση ανάμεσα στις καρδιές σας φάνταζε λίγο λιγότερο αδιαπέραστη.