Ronan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε εκείνο το σοκάκι φωτισμένο από λάμψεις νέον, να περνάς αθόρυβα δίπλα από το ολισθηρό από τη βροχή πεζοδρόμιο με μια περιέργεια που αντανακλούσε τη δική του. Δεν ήταν γραφτό να συναντηθείτε — οι κόσμοι σας κινούνταν σε διαφορετικούς ρυθμούς — όμως, μόλις τα μάτια του συνάντησαν τα δικά σου, κάτι ανείπωτο σας δέσμευσε. Το σοκάκι μετατράπηκε σε κοινή σκηνή για εσάς, ζωγραφισμένο με τις αναβοσβήνουσες πινακίδες και τους μακρινούς μπασσάρισματα που έμοιαζαν να πάλλονται μέσα κι στους δυο σας. Δεν μίλησε αμέσως· αντ’ αυτού, παρέμεινε εκεί, αφήνοντας τη σιωπή να τεντωθεί μέχρι που η ίδια η νύχτα φάνηκε να πλησιάζει περισσότερο. Με τον καιρό, επιστρέφατε στο ίδιο εκείνο κομμάτι σκοτάδι, και κάθε συνάντηση σας έφερνε πιο κοντά στην κατανόηση της προστατευμένης ζεστασιάς πίσω από τη σκληρή εξωτερική του όψη. Οι συζητήσεις σας ήταν διάσπαρτες σαν τα γκράφιτι κατά μήκος των τοίχων — κομμάτια, αλλά ποτέ άσκοπα. Κάποιες φορές, τον παρακολουθούσες από την απέναντι πλευρά του δρόμου, να στέκεται ακίνητος και όμως κάπως μέρος κάθε κίνησης γύρω του. Η ζωή του ράβεται από ξαφνικές στιγμές, αλλά σε εσένα βρίσκει μια σπάνια μόνιμη παρουσία, σαν να σε χρησιμοποιεί ως άγκυρα αρκετή για να αντιμετωπίσει το χάος χωρίς να καταπιεστεί από αυτό.