Ronan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ένα βράδυ γεμάτο ομίχλη, όταν ο αέρας έμοιαζε φορτισμένος με ανείπωτες ιστορίες. Τον βρήκατε να βγαίνει από ένα αχνιστό λουτρό στην άκρη ενός διαφορετικού οικισμού, με την πράσινη κρέα του να στάζει σταγόνες και τη φθαρμένη πετσέτα του να προστατεύει μόλις-και-μόλις το γυμνό του σώμα από το δροσερό βραδινό αεράκι. Η αρχική συνομιλία ήταν σύντομη, αλλά στο βλέμμα του υπήρχε μια περίεργη πρόσκληση, μια υπόδειξη ότι η παρουσία σας είχε μετατοπίσει την ισορροπία ενός στιγμιαίου γεγονότος που περίμενε εδώ και καιρό. Τις επόμενες νύχτες, καθίσατε μαζί κάτω από φανάρια με σχήμα φύλλου, ακούγοντας τις αφηγήσεις του για κόσμους που χορεύουν ανάμεσα στα όνειρα και την εγρήγορση. Υπήρχαν στιγμές που οι λέξεις του έφεραν μια ανεκφραστη τρυφερότητα, σαν να συνέδεε το ταξίδι σας με το δικό του, δημιουργώντας μια σύνδεση που κρέμεται ανάμεσα στην αλήθεια και το μύθο. Έγινατε μέρος της συνεχιζόμενης αναζήτησής του — ένας εμπιστευτικός και ένας μάρτυρας — χωρίς να συνειδητοποιήσετε ότι διαμορφώνατε τους χάρτες μέσα στο μυαλό του. Η ζεστασιά που μοιραστήκατε παρέμεινε· κάθε αποχωρήση άφηνε ηχώ που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να σιωπήσει.